บทที่ 9 เขายังหล่อเหมือนเดิม

แสงแดดสาดส่องลงมาจากด้านหลังของโจวอี้หมิง และทันใดนั้นหลินมู่ ก็ถูกบดบังไปด้วยเงาขนาดใหญ่ปลายจมูกยังได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่ด้วย หลินมู่อิงรู้สึกว่าหัวใจของเธอกำลังเต้นเร็วขึ้น ราวกับว่ามันจะกระเด็นออกมาข้างนอก โจวอี้หมิง หยิบกระเป๋าหนังงูจาก หลินมู่อิง แล้ววางลงบนรถแทรกเตอร์ จากนั้นเขาก็หันกลับมาจ้องมองหลี่เอ้อร์โกว หลี่เอ้อร์โกวรู้สึกกลัวหลังเล็กน้อยหลังจากที่ถูกโจวอี้หมิงจ้องมอง

แต่เมื่อเขาคิดถึงว่าเขาเพียงต้องการจับมือกับเด็กสาวเยาวชนที่มีการศึกษาคนนี้ เขาก็รู้สึกว่ามันไม่เหมาะสมสักนิด ดังนั้นเขาจึงยิ้มและปรบมือราวกับว่าเขาต้องการเพียงปรบมือและต้อนรับเขาเท่านั้น หลังจากนั้น หลี่เอีอร์โกวก็วางถุงผ้าของเซี่ยฮุ่ยเหม่ยไว้บนรถแทรกเตอร์ด้วย

ในช่วงเวลานี้ สายตาของหลินมู่อิงจ้องมองไปที่ใบหน้าของ โจวอี้หมิง และเธอไม่ได้ละสายตาไปแม้แต่วินาทีเดียว โจวอี้หมิง ก็รู้สึกว่าหญิงสาวตัวน้อยจ้องมองเขาเช่นกัน โจวอี้หมิงแค่รู้สึกว่าหูของเขารู้สึกร้อนเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้มองกลับไป

“พวกคุณสองคนขึ้นรถก่อนเถอะ ยังมีเยาวชนที่มีการศึกษาอีกสี่คนที่ต้องมารับ” โจวอี้หมิง กล่าวอย่างใจเย็น

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซี่ยฮุ่ยเหม่ยก็ขึ้นรถแทรกเตอร์ทันที หลังจากที่เซี่ยฮุ้ยเหม่ยขึ้นไป โดยคิดถึงแขนและขาอันผอมบางของหลินมู่อิง เธอก็อยากจะยืนบนรถแทรกเตอร์และดึงหลินมู่อิงขึ้นมา แต่โจวอี้หมิงได้ริเริ่มเพื่อช่วยหลินมู่อิงให้ขึ้นไปบนรถแทรกเตอร์

หลินมู่อิงหันกลับไปและพูดขอบคุณเขาเสียงเบา ด้วยเหตุผลบางประการ โจวอี้หมิง รู้สึกว่าหูของเขาเริ่มร้อนอีกครั้ง สาวน้อยคนนี้มีเสียงเพราะมาก เมื่อทั้งสองนั่งลงบนรถแทรกเตอร์ เยาวชนที่มีการศึกษาอีกสี่คนก็มาถึง ยกเว้นหานเฟยเซียน เยาวชนที่มีการศึกษาอีกสามคนที่เหลือล้วนเป็นผู้ชาย

เมื่อคนเหล่านั้นเห็นหลินมู่อิง พวกเขาก็อดประหลาดใจไม่ได้ หญิงสาวคนสวยจังเลย คนหนึ่งเป็นชายผิวคล้ำ ตัดผมสั้น และมีรูปร่างแข็งแรงมาก เมื่อเขาจ้องมองที่หลินมู่อิง ก็มีอารมณ์บางอย่างที่แตกต่างออกไปในดวงตาของเขา

เมื่อหานเฟยเซียนเห็นโจวอี้หมิง ความรู้สึกประหลาดใจก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเธอ รูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง เอวคอด ใบหน้าหล่อๆ นี่เขาเป็นเด็กบ้านนอกจริงๆ เหรอเนี่ย? ภาพลักษณ์ของ โจวอี้หมิง แตกต่างอย่างเห็นได้ชัดจากเด็กบ้านนอกที่ หานเฟยเซียนจินตนาการเอาไว้

โดยเฉพาะออร่าที่เขาแสดงออกและอารมณ์โดยรวมของเขาที่ดีกว่าของพี่เขยของเธอซึ่งเป็นช่างเทคนิคในโรงงานมาก บางทีเขาอาจจะเป็นเยาวชนที่มีการศึกษาดีและไปอยู่ชนบทก็ได้? หัวใจของหานเฟยเซียนรู้สึกเต้นแรงทันที

“มันเริ่มจะสายแล้ว เราไปพร้อมกันเลยดีกว่า” หลี่เอ้อร์โกวบอกกับคนอื่นๆ ทั้งสี่คนก็รีบขึ้นรถแทรกเตอร์ โจวอี้หมิง หยิบแกนหมุนออกแล้วสตาร์ทรถแทรกเตอร์ รถแทรกเตอร์ขับช้าๆ มุ่งหน้าสู่หมู่บ้านหลี่เจียหลังจากเดินทางมานานกว่าหนึ่งชั่วโมง ท้องฟ้าก็ค่อยๆ มืดลง

“ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนว่าคุณมองไปที่ผู้ชายที่ชื่อ โจวอี้หมิง เสมอล่ะ” เซี่ยฮุ่ยเหมยเอนตัวเข้าไปหาหลินมู่อิงและถามเธอด้วยเสียงต่ำ ในความเป็นจริง ในเวลานี้ หลินมู่อิงหันศีรษะและมองไปที่ด้านหลังของ โจวอี้หมิงเมื่อได้ยินสิ่งที่เซี่ยฮุ่ยเหม่ยพูด หลินมู่อิงก็ยิ้มออกมา เธอลดเสียงลงแล้วตอบว่า

“เขาหล่อมาก” หลินมู่อิง ยิ้มกว้าง

จริงๆ แล้วรถแทรกเตอร์ไม่ได้ขับเร็วมาก แต่เสียงดังมาก แต่ถึงกระนั้น โจวอี้หมิง ยังคงได้ยินเสียงกระซิบจากด้านหลังเขา เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าหัวใจฉันเต้นแรงขึ้น แต่จู่ๆ เขากลับคิดบางอย่างได้ และระงับความคิดและใจที่เต้นระรัวไว้ แล้วขับรถแทรกเตอร์ต่อไปด้วยท่าทางปกติของเขา ในทางกลับกัน หลี่ เอ้อร์โกว ก็จะมองย้อนกลับไปที่หลินมู่อิงเป็นครั้งคราว

“โอ้พระเจ้า เธอช่างงดงามเหลือเกิน หากฉันได้แต่งงานกับเธอ บรรพบุรุษของฉันคงดีใจมาก!” หลี่เอ้อร์โกวอดไม่ได้ที่จะคิดเช่นนี้อยู่ในใจ

เวลานั้นเกือบหกโมงแล้ว ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงมาก ในไม่ช้า ก็มีกลุ่มคนปรากฏตัวที่ทางเข้าหมู่บ้านหลี่เจียตรงนั้น ผู้ใหญ่บ้านและเลขานุการหมู่บ้านก็รออยู่ที่นั่นแล้ว มีเด็กๆ อยู่รอบๆ รอคอยที่จะดูว่าเยาวชนที่ได้รับการศึกษาคนใหม่จะมีลักษณะอย่างไร มีป้าบางคนก็ชอบนินทาคนอื่นด้วย

คนงานแข็งแรงคงจะได้กลับบ้านไปพักผ่อนแล้วในเวลานี้ พวกเขาไม่สนใจหรือกังวลเกี่ยวกับเยาวชนที่ได้รับการศึกษาที่เพิ่งมาถึง

“สวัสดีทุกคน ฉันชื่อหลี่ กัวฟู่ หัวหน้าหมู่บ้านหลี่เจีย ส่วนนี่คือเลขาธิการหมู่บ้านของเรา เจียงอ้ายกั๋ว”

หัวหน้าหมู่บ้านหลี่กัวฟู่เป็นชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนว่าจะมีอายุราวๆ ห้าสิบกว่าปี เขามีใบหน้าเหลี่ยมและรูปร่างอ้วนเล็กน้อย เขาดูเป็นคนใจดี แต่เขาแค่ดูใจดีเท่านั้นเอง…

“สวัสดีครับ” เลขานุการ เจียงอ้ายกั๋ว ก็ทักทายพวกเขาเช่นกัน

เจียงอ้ายกั๋วดูเหมือนว่าจะอายุไม่เกิน 30 ปี ในความทรงจำของหลินมู่อิง เขาเป็นผู้ชายที่ไม่ค่อยพูดมากนัก แต่เป็นคนที่ทำให้สิ่งต่างๆ ได้ดี ทุกคนในกลุ่มแนะนำตัวเอง หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวต้อนรับเยาวชนที่มีการศึกษาที่กำลังเดินทางสู่ชนบทอีกครั้งอย่างสุภาพ