บทที่ 110

ห้องสมุดมหาวิทยาลัยเอ

หลังจากที่ฉินอันอันทานอาหารเย็นที่มหาวิทยาลัยเสร็จ เธอก็อยู่อ่านหนังสือต่อที่นี่

ขณะที่เธอกำลังตั้งใจอ่าน จู่ ๆ ก็เกิดเสียงโห่ดังมาจากรอบตัว!

“หิมะตกแล้ว! นี่เป็นหิมะแรกของปีนี้! ตกหนักมากเลย! ไปเล่นหิมะกันเถอะพวกเรา!”

“ได้! ฉันอยากออกไปถ่ายรูป!”

......

คนในห้องสมุดส่วนใหญ่รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

ฉินอันอันอดไม่ได้ที่จะเดินไปดูหิมะที่กำลังตกหนักริมหน้าต่าง

‘หิมะตกหนักมาก สวยจัง!’

ไม่แปลกใจเลยที่ในอินเทอร์เน็ตบอกว่าการสารภาพรักในช่วงหิมะแรกจะประสบความสำเร็จ

เพราะสิ่งสวยงามทำให้คนมีความสุข

“เธอ มีคนโทรมา!” มีคนเดินเข้ามาด้านหลังของฉินอันอันและตบไหล่ของเธอ

เธอได้สติและได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือของเธอ “ขอบคุณนะ!”

เธอเดินกะโผลกกะเผลกจากหน้าต่างกลับไปยังที่นั่งของเธอ

ครั้งก่อนที่เธอเท้าแพลงบนภูเขา เธอไปหาหมอช้าไปหน่อย

เท้าของเธอบวมมากและยังไม่หายดี

แต่สิ่งนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อชีวิตของเธอ

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย

ไม่รู้ว่าปลายสายพูดว่าอะไร แต่จู่ ๆ หางตาและคิ้วของเธอก็ยกขึ้น

ดวงตาของเธอเป็นประกาย

หลังจากวางสายแล้วรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็ยังไม่หายไป

แน่นอนว่าไม่มีใครจะโชคร้ายไปตลอด

ไม่เลย เธอได้รับความโปรดปรานจากเทพเจ้าแห่งโชคต่างหาก