บทที่ 112

“ผมให้ยารักษาโรคซึมเศร้าไปเมื่อเช้านี้ แต่เขาไม่ยอมกิน” หมอขมวดคิ้ว “ถ้าไม่กินก็ไม่หายนะครับ!”

แม่เฒ่าฟู่ “พรุ่งนี้ฉันจะลองคุยกับเขาดู”

หมอ “ผมได้ยินมาว่าเขาฟังฉินอันอันมากกว่า ถ้าอย่างนั้น...”

“ไม่! เธอเป็นคนที่ทำให้ลูกชายของฉันเป็นแบบนี้ ผู้หญิงคนนี้มีแต่จะนำโชคร้ายมาให้ลูกชายของฉัน!” แม่เฒ่าฟู่พูดด้วยอารมณ์

หมอหยุดแสดงความคิดเห็น

เขามีหน้าที่รับผิดชอบเฉพาะสภาพร่างกายของฟู่ซื่อถิงเท่านั้น

“ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้ตั้งใจจะพูดแทนฉินอันอัน...พรุ่งนี้ค่อยคุยกันดีกว่า! มาดูกันว่าเขาจะเชื่อฟังฉันไหม” แม่เฒ่าฟู่รีบกล่าวประนีประนอม

ขอแค่ให้ลูกชายหายดีขึ้นในเร็ววัน อย่างอื่นเธอไม่สนใจแล้ว

......

หลังจากฉินอันอันอาบน้ำเสร็จแล้ว เธอก็เดินไปดูหิมะที่ข้างนอกหน้าต่าง

พื้นดินกลายเป็นสีขาว ค่ำคืนอันมืดมิดสว่างขึ้นเล็กน้อย

ในหัวใจเริ่มมีแรงกระตุ้นมากขึ้น

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมานึกอยากโทรหาฟู่ซื่อถิง

อยากได้ยินเสียงของเขา

หลังจากคิดอยู่นานเธอก็กลัวว่าเขาจะไม่รับสาย เธอจึงส่งข้อความเสียงถึงเขาแทน

แม้ว่าเธอจะไม่ได้ยินเสียงของเขา แต่ก็เป็นการดีกว่าถ้าให้เขาได้ยินเสียงของเธอและให้เขารู้ว่าจริง ๆ แล้วเธอคิดถึงเขาตลอดเวลา

หลังจากส่งข้อความเสียงไป เธอก็เดินไปที่ห้องนั่งเล่น หยิบด้ายขนสัตว์ออกมาและเริ่มถักเสื้อกันหนาว

‘โลกเงียบสงัด หัวใจของฉันก็จมอยู่ในภวังค์’

ฟู่ซื่อถิงถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากฝันร้ายในตอนประมาณสองทุ่มของคืนนั้น

หน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ นัยน์ตาแสดงให้เห็นถึงความหวาดกลัว

ช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้เขาฝันว่าตัวเองตายอยู่ทุกคืน

นี่ไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด