บทที่ 114

สายตาของเขาหลอกเซิ่งเป่ยไม่ได้

พวกเขารู้จักกันมาหลายปีแล้ว แต่เซิ่งเป่ยไม่เคยเห็นเขาใส่เสื้อกันหนาวมาก่อน!

อย่างไรก็ตาม เสื้อกันหนาวที่ฉินอันอันถักให้เขามีความหมายที่แตกต่างจากเสื้อกันหนาวที่เขาซื้อมา

“ซื่อถิง คุณป้าโทรมาหาฉัน บอกว่าหลานชายออกจากโรงพยาบาลแล้วและอยากให้นายกลับไปทานอาหารเย็นที่บ้านเก่า” เซิ่งเป่ยพูด

ฟู่ซื่อถิง “เธอบอกฉันด้วยตัวเองก็ได้นี่”

เซิ่งเป่ย “คุณป้าเคยทำให้นายโกรธมาก่อนหรือเปล่า? เธอค่อนข้างระวังตัวเวลาคุยกับฉัน ชื่อถิง นายอย่าโกรธคุณป้าเลย ในโลกนี้ก็มีแต่แม่เท่านั้นแหละที่รักลูกตัวเองมากที่สุด...”

ฟู่ซื่อถิง “ฉันขอร้องเถอะ หยุดพูดสักที”

เซิ่งเป่ยหัวเราะเสียงดัง “หรือจะชวนฉินอันอันกลับไปทานอาหารเย็นด้วยกันเลย?”

ฟู่ซื่อถิงฉุกคิด “นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าเธอยุ่งอยู่กับการถักเสื้อกันหนาว?”

“ก็ใช่น่ะสิ! เหลือเวลาอีกแค่สัปดาห์เดียว ไม่รู้ว่าเธอถักไปถึงไหนแล้ว”

......

ตกกลางคืน

ฟู่ซื่อถิงกลับไปที่บ้านเก่าของเขา

แม่เฒ่าฟู่ดีใจมาก ในขณะที่คนอื่น ๆ มีสีหน้ายับยั้งชั่งใจในระดับที่แตกต่างกัน

ฟู่ซื่อถิงจ้องไปที่หน้าของฉินเค่อเคอด้วยสายตาเย็นชา

เขาไม่คิดว่าวันนี้เธอจะมาร่วมรับประทานอาหารกับครอบครัวด้วย

“ซื่อถิง เธอคือน้องสาวของฉินอันอัน ชื่อฉินเค่อเคอ...เดิมทีแม่ไม่ได้ชอบเธอหรอก แต่ตอนที่เย่เฉินได้รับบาดเจ็บ เธอช่วยดูแลเขาอย่างดี...” แม่เฒ่าฟู่เห็นสายตาที่ลูกชายมองฉินเค่อเคอจึงออกปากอธิบาย

ฉินเค่อเคอรู้สึกหวาดกลัวสายตาที่เขามองมา เธอรวบรวมความกล้าเพื่อทักทายเขา “คุณอา ฉันชื่อเค่อเคอค่ะ เป็นน้องสาวของฉินอันอัน ฉันคิดว่าวันนี้คุณจะพาพี่มาด้วยซะอีก!”

ฟู่ซื่อถิงไม่สนใจเธอ สายตาของเขาจ้องไปที่ฟู่เย่เฉิน

ฟู่เย่เฉินหน้าตาซีดเซียวและหม่นหมอง ช่วงเวลาที่เขาเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลเป็นช่วงเวลาที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิต

“คุณอา ฉินอันอันกับผมเลิกกันตั้งแต่ครึ่งปีที่แล้ว เธอเกลียดผมหลังจากที่รู้ว่าผมอยู่กับเค่อเคอ เธอไม่ใช่คนที่ผมวางแผนให้อยู่กับคุณจริง ๆ” ฟู่เย่เฉินพยายามอธิบาย

ริมฝีปากบางของฟู่ซื่อถิงแยกออกเล็กน้อย “ฉันดูออก” หลังจากหยุดพูดครู่หนึ่ง เขาก็กล่าวเสริมว่า “ฉันว่านายไม่มีความสามารถในการควบคุมอันอันหรอก”