บทที่ 118

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็ลืมตาขึ้นแล้วเป่าเทียน

ม่านเปิดออกและมีแสงจากหน้าต่างส่องเข้ามา

“ซื่อถิง นายอธิษฐานว่าอะไรเหรอ?” เซิ่งเป่ยถามเขาด้วยรอยยิ้ม

ฟู่ซื่อถิงถามกลับ “แล้วนายบอกคำอธิษฐานวันเกิดต่อหน้าทุกคนทุกปีหรือเปล่าล่ะ?”

ทุกคนหัวเราะ

ฟู่ซื่อถิงหยิบมีดขึ้นมาตัดเค้กชิ้นหนึ่งแล้ววางไว้ตรงหน้าฉินอันอัน

“คุณกินชิ้นแรก” ฉินอันอันผลักเค้กไปตรงหน้าเขา

“ผมกินไม่เยอะขนาดนั้นหรอก” เขาวางมีดตัดเค้กแล้วหยิบส้อมตักเค้กขึ้นมากัดเล็กน้อย ก่อนจะยื่นเค้กให้เธออีกครั้ง

ดูเหมือนหัวใจสีชมพูขนาดยักษ์ปรากฏขึ้นระหว่างพวกเขาทั้งสองและแยกพวกเขาสองคนออกจากคนอื่น ๆ

ทุกคนหัวเราะและส่งเสียงเชียร์

“ตอนนี้เราเรียกคุณฉินว่านายหญิงได้หรือยังนะ?”

“หรือจะเรียกตอนนี้ดี? ฉันคิดว่าคุณฟู่คงไม่ว่าอะไรหรอก!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า! คุณฉินจะไม่ปฏิเสธใช่ไหม?”

......

ใบหน้าของฉินอันอันเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความเขินอาย เธอกระสับกระส่าย แม้แต่ผิวหนังที่คอของเธอก็แดง

“พวกนายพอได้แล้ว” ฟู่ซื่อถิงกล่าว

“ได้ได้...กินเค้ก! กินเค้ก!” ทุกคนนำเค้กที่เหลือมาแบ่งกันคนละชิ้น

หลังจากกินเค้กแล้ว มื้อเที่ยงก็ได้เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ

“คุณฉิน คุณอยากดื่มไวน์ไหมครับ?” เซิ่งเป่ยถามฉินอันอันพลางถือขวดไวน์

ฉินอันอันส่ายหน้า “ฉันขอดื่มน้ำเปล่าค่ะ”

“คุณดื่มน้ำเปล่าได้ยังไง? นมหรือน้ำผลไม้ดีล่ะ?”

ฉินอันอัน “ฉันจะดื่มน้ำเปล่าค่ะ”

เธอเวียนหัวเล็กน้อย

อาจเป็นเพราะตื่นเช้าเกินไปและเพราะคนอื่นดื่มเหล้า ห้องส่วนตัวจึงมีแต่กลิ่นแอลกอฮอล์อบอวล

หลังจากที่เซิ่งเป่ยรินน้ำให้เธอหนึ่งแก้ว เขาก็เห็นว่าเธอไม่ค่อยกินอาหาร