บทที่ 131

ขาของเขาหายดีขึ้นมาและเขาก็สามารถเดินได้มากขึ้นโดยไม่ต้องอาศัยไม่ค้ำ

หลังลุกออกจากเตียง เขาก็ไปที่ห้องแต่งตัวและเลือกชุดที่เขาจะสวมวันนี้ออกมาจากตู้เสื้อผ้า

เสื้อผ้าเขาส่วนใหญ่เป็นสีเข้ม

เขานิ่วหน้าเล็กน้อย

เสื้อผ้าสีเข้ม ๆ พวกนี้มันดูหม่นหมองเกินไป

เขาเลือกเสื้อผ้าที่พอใจไม่ได้ ก็เลยเดินออกมาจากห้องแต่งตัวและโทรหาโจวจื่ออี้

“จื่ออี้ ฉันอยากได้เสื้อผ้าสีอ่อน ๆ”

โจวจื่ออี้ “ได้ครับคุณฟู่ คุณอยากได้เสื้อผ้าแบบสบาย ๆ หรือแบบเป็นทางการครับ”

“แบบสบาย ๆ”

“ได้ครับ ผมจะไปซื้อเดี๋ยวนี้” โจวจื่ออี้บอก “อีกอย่างนักออกแบบเครื่องประดับที่คุณบอกให้ผมติดต่อให้ ร่างแบบเสร็จแล้วนะครับ ผมส่งภาพไปให้คุณทางอีเมลแล้ว คุณตกลงเมื่อไหร่เราก็ลงมือทำได้ทันที”

ฟู่ซื่อถิง “ได้”

หลังจากวางสาย เขาก็ไปที่ห้องทำงานและเปิดคอมพิวเตอร์

ตรุษจีนปีนี้จะเป็นปีแรกของเขากับฉินอันอัน

เขาอยากจะให้ของขวัญเธอ

เขากดที่กล่องข้อความและกดดูที่อีเมลล่าสุด

ภาพร่างของแหวนเพชรก็ปรากฏขึ้นต่อหน้า

นักออกแบบได้ทำตามแบบที่เขาต้องการ

เขารู้สึกว่าฉินอันอันนั้นบริสุทธิ์และสะอาดเหมือนเกล็ดหิมะ ดังนั้นแหวนเพชรจึงออกแบบมาในรูปแบบของเกล็ดหิมะ

หิมะเกล็ดใหญ่

หลังจากซ้อมเสร็จในช่วงเช้า หลีเสี่ยวเถียนก็พาฉินอันอันไปกินหม้อไฟ

“อันอัน ทำไมเธอถึงยกเลิกการแสดงเต้นกลุ่มล่ะ?”