บทที่ 14

ในสายตาของเธอ เขากลายเป็นปีศาจยื่นเขี้ยวอันแหลมคมของเขาเข้าหาเธอ

"ทำไม?" ฉินอันอันพูดอย่างยากลำบาก "ฟู่ซือถิง ถึงคุณไม่อยากมีลูก แต่ก็ไม่จำเป็นต้องพูดจาโหดร้ายแบบนี้เลยนะ!"

แววตาล้ำลึกของฟู่ซื่อถิงเต็มไปด้วยความเย็นชา "ถ้าฉันไม่ทำให้ชัดเจน แล้วถ้าเกิดเธอทำอะไรบ้า ๆ ออกมาล่ะ"

ฉินอันอันแอบถอนหายใจและละสายตาออกจากใบหน้าของเขา

เธอกลัวและรู้สึกว่าเธอกำลังจะก้าวเข้าสู่ห้วงแห่งความทรมานไปตลอดกาล

ท่าทางของเธอกระตุ้นความสนใจของเขา

เขายกริมฝีปากขึ้นแล้วพูดเหน็บแหนมว่า "ฉินอันอัน เธออยากมีลูกให้ฉันจริง ๆ เหรอ?"

ดวงตาสีน้ำตาลของฉินอันอันจ้องมองเขา

“ฉันขอแนะนำเธอว่าอย่าทำหูทวนลมกับคำเตือนของฉัน เธอก็รู้ว่าฉันเป็นใคร แล้วฉันทำได้มากกว่าที่ฉันพูดซะอีก ถ้าไม่อยากตายก็อย่าขัดคำสั่งฉัน" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดแล้วหันไปมองที่หน้าต่าง

ฉินอันอันกำมือแน่นและพูดด้วยความโกรธ "ไม่ต้องกังวล ฉันไม่มีลูกให้คุณหรอก ฉันเกลียดคุณมากแค่ไหนคุณเองก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจดี แล้วที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือ หย่ากันให้เร็วที่สุด! "

ลูกไม่ใช่ของเขาคนเดียว

ถ้าเธอมีลูกก็เพื่อตัวเธอเอง

เมื่อลูกโตขึ้น เธอจะเล่าให้พวกเขาฟังว่าพ่อของพวกเขาตายแล้ว!

“ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา รอจนกว่าแม่ของฉันแข็งแรงดีขึ้นกว่านี้ก่อน” น้ำเสียงของฟู่ซื่อถิงสงบลงมาก บางทีสิ่งที่เธอเพิ่งพูดไปอาจได้ผล

ทำให้เขารู้ว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายที่เธออยากได้

“อย่านานไปแล้วกัน” เธอขมวดคิ้วด้วยความกังวลเล็กน้อย

หากเลื่อนออกไปอีก ท้องของเธอก็จะใหญ่ขึ้น

ถ้าซ่อนไม่ได้ก็คงโดนจับไปทำแท้งแน่นอน

“เธอดูรีบร้อนที่จะหย่ากับฉันมากเลยนะ เธอรีบเหรอ?” ฟู่ซื่อถิงก้มลงมองหน้าเธออย่างเย็นชา พยายามจับผิดเธอ

ฉินอันอันใจเต้นรัว "ไม่สักหน่อย! ฉันไม่ได้รีบอะไร ฉันแค่... แค่ไม่อยากอยู่กับคุณ ไม่มีใครบอกคุณเหรอว่าการอยู่กับคุณมันทั้งกดดันและอึดอัดมากขนาดไหน?"

ฟู่ซื่อถิงยิ้มเหมือนไม่ยืม "ถึงคนอื่นจะคิดแบบนั้น พวกเขาก็ไม่กล้าพูดตรง ๆ หรอก"

ฉินอันอันมุ่ยหน้า "โอ้... ไม่น่าแปลกใจเลย คุณชอบมองว่าฉันขัดหูขัดตาคุณอยู่เสมอ แต่ถ้าฉันไม่พูดออกมาตรง ๆ คงรู้สึกอึดอัดใจตาย"

ฟู่ซื่อถิงคิดในใจ และในที่สุดก็คิดให้เธออธิบายเรื่องที่เข้าใจผิด "ไม่มีผู้ชายคนไหนทนภรรยาตัวเองที่แต่งตัวเหมือนสาวสังคมไปสังสรรค์กับผู้ชายคนอื่นได้หรอกนะ"

“ใส่เดรสสายเดี่ยวเป็นสาวสังคม? ไปสังสรรค์กินอาหารค่ำกับผู้ชายคนอื่น ๆ เนี่ยนะ? แล้วทีพวกผู้ชายออกไปสังสรรค์บ้างล่ะหมายความว่าอย่างไร” ฉินอันอันถามกลับ “ต่อให้คุณเอามีดจ่อคอฉันก็ตาม เมื่อคืนฉันไม่ได้ทำอะไรผิด”

มันเหมือนกับว่าพวกเขามาจากคนละโลกไม่มีผิด

นอกจากว่าพวกเขาเป็นคนเหมือนกัน แต่ทุกสิ่งทุกอย่างกลับต่างไปตั้งแต่พื้นฐานไม่มีอะไรเหมือนกันเลย

“เธอหมายความว่า ครั้งต่อไปเธอก็ยังกล้าอยู่สินะ?” ฟู่ซือถิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเหมือนไม่ยิ้ม ซึ่งค่อนข้างน่ากลัวนิดหน่อย

ฉินอันอันเม้มริมฝีปากของเธอและขดตัวเข้ามุมโดยสัญชาตญาณ "ฉันดื่มไม่เป็นอยู่แล้ว ฉันจะไปดื่มกับคนอื่นได้ยังไง ต่อให้ท้องฟ้าถล่ม ฉันก็ดื่มไม่เป็นอยู่ดี"

เด็กสองคนในท้องของเธอ เธอล้อเล่นได้ที่ไหน

แม้ว่าบริษัทของพ่อเธอจะล้มละลาย แต่เธอก็จะไม่ไปดื่มกับเขาเพื่อเงินหรอก

คำตอบของเธอช่วยดับไฟโกรธที่แผดเผาในใจเขา

คนขับขับรถไปที่คฤหาสน์ของฟู่ซื่อถิง

รถเพิ่งหยุดจอด ฉินอันอันก็รีบลงจากรถทันทีราวกับวิ่งหนี

ฟู่ซื่อถิงเหลือบมองแผ่นหลังผอมบางของเธอแล้วบอกคนขับว่า "ไปที่บริษัท"

…

ขณะที่รถขับออกไป ฉินอันอันก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หลังจากงีบหลับในตอนเที่ยง เธอก็มาถึงฉินกรุ๊ปในตอนบ่ายสองครึ่ง

เธอตัดสินใจขายบ้าน รถ และร้านค้าของพ่อของเธอทั้งหมดเพื่อจ่ายหนี้

นี่เป็นการจ่ายหนี้ขั้นแรกเท่านั้น ยังมีหนี้ที่ต้องจ่ายอีกคงต้องค่อย ๆ มองหาการลงทุน

ไปธนาคารก็คงเป็นไปไม่ได้