บทที่ 165

เมื่อเปิดประตูเข้ามา ก็ได้ยินฟู่สืออิ๋นกระซิบอย่างอึดอัดว่า “พี่ชาย…พี่ชาย…”

เด็กทั้งสองนิ่วหน้าละรีบเดินไปที่เตียง

แก้มของฟู่สืออิ๋นแดงก่ำและผิวกายก็ร้อนฉ่า

“เธอไข้ขึ้นอีกแล้ว หนูจะไปตามแม่” รุ่ยลารีบวิ่งออกไปบอกฉินอันอัน

เสี่ยวหานจับมือที่โบกไปมาของฟู่สืออิ๋นไว้และปลอบเธอ “อิ๋นอิ๋น ไม่ต้องกลัว”

เมื่อฟู่สืออิ๋นได้ยินเสียงเธอก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา

เธอเห็นพี่ชาย

พี่ชายมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ

“พี่ชาย… ฮือฮือ..กอด” ฟู่สืออิ๋นร้องไห้และทำท่างอแง

ตัวของเธอร้อนและรู้สึกไม่สบาย เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย

เสี่ยวหานไม่มีทางเลือก

ความต่างทางขนาดตัวของทั้งสองคนนั้นเยอะมาก

แล้วเขาจะกอดเธอได้ยังไง?

เขาทำได้เพียงรอให้แม่มาแล้วช่วยลดไข้ให้เธอ

“พี่ชาย ทำไมไม่กอดหนูล่ะ? พี่ไม่อยากโอ๋หนูแล้วเหรอ?” ฟู่สืออิ๋นน้ำตาไหล และเธอร้องไห้อย่างปวดร้าวใจ

เสี่ยวหานนั้นดูเหมือนฟู่สือถิงมาก ดังนั้นเธอเลยคิดว่าเสี่ยวหานเป็นฟู่สือถิง

ฉินอันอันได้ยินว่าฟู่สืออิ๋นไข้ขึ้นอีกครั้งก็รีบมาดูทันที

“ทำไมไข้ถึงได้กลับมาเร็วนัก” ฉินอันอันยกมือมาแตะดูอุณหภูมิที่หน้าผากของฟู่สืออิ๋น ไข้นั้นหนักกว่าเมื่อตอนตีสามอีก “ไม่ได้แล้ว ฉันต้องส่งเขาไปโรงพยาบาลเพื่อหาสาเหตุของอาการป่วย”

รุ่ยลามองหน้าแดงก่ำของฟู่สืออิ๋นและรู้สึกปวดใจ เธอกลัวที่จะพูด “แม่คะ เธอจะตายไหม?”

“รุ่ยลาไม่ต้องกลัว แม่จะพาเธอตรวจที่โรงพยาบาล” หลังจากที่ฉินอันอันปลอบลูกสาว เธอก็หายาลดไข้ให้ฟู่สืออิ๋นกิน

จางหยุนนเองก็ตื่นแล้ว เมื่อเธอได้เห็นเรื่องที่เกิดขึ้นในบ้าน ก็รีบเดินเข้ามา

“อันอัน ทำไมไม่เรียกรถพยาบาลล่ะ?”

ฉินอันอันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอยิ่งรู้สึกเจ็บปวดและไม่สบายใจ

หากว่าเรียกรถพยาบาลมา ก็คงไม่นานที่จะมีคนจำอิ๋นอิ๋นได้และแจ้งฟู่สือถิง