บทที่ 176

ฉินอันอันแทบจะหยุดหายใจ

เหมือนมีคนบีบคอเธอไว้!

ลูกทั้งสองคนไปหาเธอที่โรงพยาบาลโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว

ยิ่งกว่านั้น เธอไม่คิดด้วยซ้ำว่าโรงพยาบาลตี้ซานที่รับปากกับเธอแล้วว่าจะไม่ให้ใครดูกล้อมวงจรปิด ทำไมถึงได้ยอมให้เขาดู?!

ฟู่สือถิงเป็นคนที่ช่างสงสัยมาโดยตลอด

เธอจึงเดาว่าเขาอาจจะสืบว่าใครพาอิ๋นอิ๋นไปโรงพยาบาล

แต่เขาคงไม่คิดว่าเธอคงจะพาอิ๋นอิ๋นไปโรงพยาบาลเมื่อวันก่อน ไม่ใช่เมื่อวาน

แม้ว่าเขาจะดูกล้องวงจรปิดแล้วเมื่อวานนี้ แต่เขาก็ยังมองไม่เห็นว่าเธอเป็นคนพาอิ๋นอิ๋นมาโรงพยาบาล

“ฟู่สือถิง เราหย่ากันแล้ว ไม่ว่าเมื่อวานฉันจะไปโรงพยาบาลตี้ซานหรือไม่ ไม่ว่าฉันจะอุ้มลูกกี่คนจูงมือกี่คน มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ!” ฉินอันอันสงบลงและพูดอย่างแข็งขันว่า “นั่นไม่ใช่ลูกของคุณหรอก! ฉันไม่มีทางคลอดลูกของคุณ! ตอนนั้นคุณเป็นคนฆ่าลูกของเราเอง!”

ฉินอันอันพูดโมโหและวางสายโทรศัพท์

เธอไม่ต้องการได้ยินปฏิกิริยาใด ๆ จากเขา

‘ขอให้เขากับอิ๋นอิ๋นมีชีวิตคู่และมีความสุขชั่วนิรันดร์!’

‘หยุดทำร้ายคนอื่นสักที!’

ริมฝีปากของฟู่สือถิงขยับ ยังมีบางคำที่เขาไม่มีโอกาสได้พูด เพราะเธอวางสายไปซะก่อน

เมื่อฟังเสียงขาดการเชื่อมต่อจากโทรศัพท์มือถือ จิตใจของเขาก็ล่องลอย

ตอนนั้นที่เขาบังคับให้เธอทำแท้ง สำหรับเธอแล้ว มันคงเป็นความเจ็บปวดชั่วนิรันดร์!

เพียงแต่เธอไม่ได้พูดถึง ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ตระหนักว่าพวกเขาเคยมีลูกด้วยกัน

คฤหาสน์หลังใหญ่เงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น

เขาถามตัวเองในใจว่าเสียใจไหม?

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง คำตอบก็ผุดขึ้นมาในใจของเขา

ก็ยังเป็นคำตอบเดิม

“คุณผู้ชาย หมอสิ่นมาหาค่ะ” ป้าจางเดินไปหาเขาแล้วพูด

สีหน้าของเขากลับมาสงบลงทันที