บทที่ 19

วันรุ่งขึ้นเป็นวันอาทิตย์ เธอตื่นสิบโมงครึ่ง

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้นอนตื่นสายในคฤหาสถ์ตระกูลฟู่

เมื่อออกมาจากห้อง ผู้ชายสองสามคนในห้องรับแขกต่างมองมาที่เธอ

เธอสวมชุดนอนหลวม ๆ ผมยุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบพาดที่ไหล่ ใบหน้าใสสะอาดสะอ้าน

เธอไม่คิดว่าวันนี้ฟู่ซื่อถิงจะมีแขก

เขาและแขกของเขามองเธอด้วยสายตาจริงจัง ราวกับว่าพวกเขาไม่คิดว่าจู่ ๆ เธอจะออกมา

สมองของฉินอันอันมีเสียงระเบิด!

หลังจากรู้ตัว เธอก็รีบหันหลังกลับทันที และกำลังจะกลับไปแอบที่ห้อง

ในเวลาเดียวกัน ป้าจางเข้ามาและดึงเธอไปที่ห้องอาหาร

“คุณนาย คุณยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย คุณคงหิวใช่ไหมคะ? เมื่อเช้าฉันไปหาคุณที่ห้องแล้ว แต่เห็นว่าคุณกำลังนอนหลับสบาย จึงไม่ได้ปลุกคุณ”

ฉินอันอันพูดติดอ่าง “พวกเขา...เป็นใครคะ?”

ป้าจาง “เพื่อนนายท่านค่ะ เขามาเยี่ยมนายท่าน ถ้าคุณกลัวก็ไม่ต้องไปทักทายพวกเขาก็ได้ค่ะ ไม่เป็นไร”

ฉินอันอัน “ค่ะ” ขนาดฟู่ซื่อถิงเธอยังไม่ทักเลย แล้วนับประสาอะไรกับเพื่อนของเขา?

อย่างไรก็ตาม ถ้าเธอรู้ว่าจะมีเพื่อนมาเยี่ยมที่บ้าน วันนี้เธอคงจะตื่นแต่เช้า และออกไปเดินเล่นข้างนอกแน่นอน

ในห้องรับแขก

เพื่อนของฟู่ซื่อถิงแสดงท่าทางสนใจฉินอันอันมาก

“ซื่อถิง ทำไมเด็กผู้หญิงคนเมื่อกี้ถึงมาพักที่บ้านของนายล่ะ? เธอเป็นพี่เลี้ยงเหรอ? หรือว่า…”

“พวกเราต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว ซื่อถิงก็เป็นผู้ชายธรรมดาเหมือนกัน การมีสาวอยู่ที่บ้านมันก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า!”

เนื่องจากฟู่ซื่อถิงไม่ตอบคำถามนี้ ทุกคนจึงหุบปากและหยุดคุยเรื่องนี้ทันที

“พวกนายรู้จักฉินอันอัน จากฉินกรุ๊ปหรือเปล่า? ว่ากันว่าเธอเป็นลูกสาวของฉินเจี๋ย...”

“รู้จัก เธอโทรหาฉันเมื่อคืนวันศุกร์ และอยากให้ฉันลงทุนกับเธอ แต่ฉันรีบวางสายไปก่อนที่เธอจะพูดจบ”

“ฉินอันอันคนนี้น่าสนใจ หนี้ของพ่อเธอเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย เธอถึงได้ยอมกระโดดลงไปในกองไฟ เธอยังมีสติดีอยู่หรือเปล่า?”

“เด็กวัยรุ่นไฟแรงก็งี้! ฉันเคยศึกษาผลิตภัณฑ์ของบริษัทนั้นแล้ว ไม่เวิร์คแน่นอน! ระบบไร้คนขับฟังดูสุดยอดนะ แต่สภาพถนนมันซับซ้อนและควบคุมไม่ได้ ใครลงทุนโครงการนี้ก็โง่แล้ว!”

...

ฉินอันอันที่อยู่ในห้องอาหาร กำลังนั่งฟังพวกเขาคุยกันด้วยความรู้สึกซับซ้อน

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ เธอก็หยิบโน้ตบุ๊กและไปหาร้านกาแฟใกล้ ๆ นั่งเขียนเรียงความ

ตอนนี้ความสามารถของเธอมีจำกัด และเธอต้องดูแลเรื่องการเรียนและชีวิตของตัวเองก่อน

ประมาณสี่โมงเย็น เธอได้รับอีเมลใหม่

เธอถือแก้วกาแฟมือซ้ายแล้วจิบ พลางเปิดอีเมลด้วยมือขวา

หลังจากอ่านเนื้อหาในอีเมลแล้ว เธอก็วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ

เธออ่านอีเมลอีกครั้ง

อีเมลนี้ส่งโดยบุคคลที่ลงนามว่าคุณซี

เนื้อหาของอีเมลระบุว่าเขาสนใจผลิตภัณฑ์ใหม่ของฉินกรุ๊ป และต้องศึกษาเพิ่มเติมอย่างละเอียด หากการเจรจาเป็นไปด้วยดี เขาก็จะร่วมลงทุนด้วย

หลังจากอ่านจบ เธอเกิดคำถามมากมายในใจ

นอกจากชื่อที่ลงนามว่าคุณซี ก็ไม่มีข้อมูลใด ๆ เลย

หากเขาต้องการร่วมมือกับฉินกรุ๊ปจริง ๆ เขาจะต้องไปสัมภาษณ์ที่ฉินกรุ๊ป

หลังจากพิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว ฉินอันอันก็ตอบกลับอีเมลไปยังอีกฝ่าย วิธีฉ้อโกงแบบใหม่เหรอ?

คุณซีตอบกลับอย่างรวดเร็ว คุณฉิน คุณอารมณ์ขันจริง ๆ นี่คือหลักฐานทรัพย์สินของผม

รูปภาพที่แนบมาด้วย ไฟล์ภาพเจพีจี ใบรับรองสินทรัพย์

ฉินอันอันคลิกที่รูปภาพที่เขาส่งมาและขยายใหญ่ขึ้น

ตกตะลึงทันที

ภาพนี้เป็นภาพหน้าจอเงินฝากธนาคารที่แสดงไว้ว่าเขามีเงินฝากกระแสรายวันในธนาคารกว่าหนึ่งพันสองร้อยล้านบาท

เนื่องจากจำนวนเงินนั้นมหาศาล ฉินอันอันจึงจ้องไปที่ตัวเลขในภาพ และนับหลายครั้งก่อนที่เธอจะแน่ใจว่าเป็นจำนวนหนึ่งพันสองร้อยล้านบาทจริง ๆ

ใบหน้าของฉินอันอันร้อนผ่าว หัวใจของเธอเต้นแรง นิ้วมือสั่นเทาอยู่บนคีย์บอร์ด ขณะที่เธอพิมพ์ตอบกลับ : พี่ชาย ทักษะการแต่งภาพของคุณค่อนข้างดีเลยทีเดียว แต่คุณกล้าเกินไปแล้ว! ใครมันจะเก็บเงินหนึ่งพันสองร้อยล้านไว้ในบัญชีเงินฝากกระแสรายวันกันล่ะ?

คุณซี : ต้องทำยังไงคุณถึงจะเชื่อ? หรือคุณจะส่งหมายเลขบัญชีธนาคารของคุณมาให้ผม แล้วผมจะโอนเงินมัดจำสำหรับความร่วมมือให้คุณส่วนหนึ่ง

ฉินอันอัน : สมัยนี้เขาอัปเกรดการฉ้อโกงเป็นแบบนี้แล้วเหรอ! แค่ต้องรู้หมายเลขบัญชีของคนอื่นก็สามารถขโมยเงินทั้งหมดในบัตรไปได้แล้ว?

ช็อก!

คุณซี...