บทที่ 195

เสี่ยวหานพูด “รุ่ยลาเหมือนแม่”

ฉินอันอัน “เสี่ยวหาน เขาเป็นพ่อของพวกลูกจริง ๆ แต่ว่าเขาไม่ชอบเด็ก ดังนั้นพวกลูกไม่ควรไปหาเขาเพื่อทำความรู้จักเขา ถ้าหากเขารู้ว่าพวกลูกคือลูกของเขา แม่ไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรกับพวกลูก”

เสี่ยวหาน “พวกเราก็ไม่อยากได้พ่อคนนี้”

ฉินอันอัน “เสี่ยวหาน แม่รู้ว่าหลังจากที่ลูกกลับมาที่จีน ก็เปลี่ยนแปลงไปมากและก้าวหน้าขึ้นมาด้วย”

เสี่ยวหาน “แม่ครับ ผมไม่ได้ป่วย ผมเพียงแค่รู้สึกว่าคนพวกนั้นปัญญาอ่อนและน่าเบื่อมาก”

ฉินอันอันพยักหน้า “แม่รู้ ตอนนี้ลูกชอบคนฉลาดอย่างลุงไมค์ แต่ว่ารอจนลูกโตเป็นผู้ใหญ่จริง ๆ ลูกจะค้นพบว่าคนที่ไม่ฉลาดก็มีลักษณะพิเศษเฉพาะตัวเหมือนกัน เราต้องเรียนรู้ที่จะค้นพบข้อดีของผู้อื่น อย่างเช่น ความมีน้ำใจ ความไร้เดียงสา ก็เป็นจุดเด่นที่ดีมากเช่นกัน”

ในเวลานี้เสี่ยวหานไม่เห็นด้วยกับคำพูดของแม่ แต่เขาก็ไม่ได้โต้แย้ง

บางทีเมื่อเขาโตขึ้นอีกหน่อย เขาจะเข้าใจว่าแม่หมายถึงอะไร

......

ช่วงหัวค่ำ เวลาหนึ่งทุ่ม เสิ่นอวี๋กลับมาถึงบ้าน

เธอเปิดกล่องพัสดุที่ได้รับในช่วงบ่าย

เธอผิดหวังกับของขวัญวันเกิดที่ฟู่สือถิงส่งมาให้

เพราะของขวัญชิ้นนี้ ฟู่สือถิงอาจจะไม่ได้ซื้อด้วยตัวเอง

พนักงานร้านส่งของสิ่งนี้มาให้ ไม่แน่เขาอาจจะให้ผู้ช่วยเป็นคนเลือก

ความจริงก็เป็นเช่นนี้

ฟู่สือถิงให้โจวจื่ออี้เลือก

โจวจื่ออี้เลือกกระเป๋ายี่ห้อชาแนลให้เธอ

เสิ่นอวี๋มองกระเป๋าใบนี้ แล้วใบหน้าของฉินอันอันก็ปรากฏขึ้นในความคิดเธอ

ฟู่สือถิงโกหกเธอเพื่อฉินอันอัน

เขาบอกว่าอิ๋นอิ๋นอารมณ์ไม่ดี เลยอยู่บ้านกับอิ๋นอิ๋น แต่ที่จริงแล้วคืออยู่กับฉินอันอัน

เขาปฏิเสธนัดเดทกับเธอก็เพื่อฉินอันอัน

ถ้าหากเป็นนัดเดทปกติทั่วไป เธออาจจะไม่คิดอะไรมาก แต่นี่คือวันเกิดของเธอ!

เธอรู้สึกเสียใจอย่างที่สุด