บทที่ 200

หกโมงเย็น

ฉินอันอันขับรถกลับไปที่คฤหาสน์สตาร์ริเวอร์

ประตูเปิดอยู่

รถบีเอ็มดับบิวสีแดงจอดอยู่ในลานบ้าน

ฉินอันอันจำรถได้ มันเป็นรถของหลีเสี่ยวเถียน

‘ทำไมจู่ ๆ หลีเสี่ยวเถียนถึงมาที่นี่?’

“ฉินอันอัน!” หลีเสี่ยวเถียนเห็นฉินอันอันกลับมาจึงรีบวิ่งไปหาทันที “ฉันเห็นเด็กที่เธอรับเลี้ยงทั้งสองคนแล้ว! ถ้าฉันไม่ได้ยินว่าเธอรับเลี้ยงเด็ก เธอคงจะเก็บเป็นความลับไปตลอดชีวิตเลยใช่ไหม?”

เมื่อได้ยินหลีเสี่ยวเถียนพูด ฉินอันอันก็ไม่กล้าลงจากรถ

เธอพบว่าเมื่อไหร่ที่ฟู่สือถิงรู้เรื่องของเธอ ทุกคนก็จะรู้

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าหลีเสี่ยวเถียนรู้ความลับของเธอ เธอก็จะต้องบอกเรื่องนี้กับฟู่สือถิงวันใดวันหนึ่งแน่นอน

สิ่งเดียวที่จะโทษคือต้องโทษที่เฮ่อจุ่นจือกับหลีเสี่ยวเถียนคบหากัน

เธอไม่สามารถเลิกคบกับหลีเสี่ยวเถียนเพียงเพราะเธอคบกับเฮ่อจุ่นจือได้

“เธอนี่มันน่าเบื่อจริง ๆ!” หลีเสี่ยวเถียนเดินไปหาฉินอันอันแล้วดึงเธอออกจากรถ “เธอรับเลี้ยงเด็กสองคนแน่เหรอ? คงจะไม่ใช่ลูกของฟู่สือถิงกับเธอหรอกนะ เธอกำลังปิดบังอะไรอยู่?!”

ฉินอันอันเงียบ “...”

“จะว่าไป เด็กสองคนที่เธอรับเลี้ยงมาเหมือนเธอกับฟู่สือถิงจัง! เธอรับเลี้ยงพวกเขาเพราะพวกเขาหน้าตาดีหรือเปล่า?” หลีเสี่ยวเถียนถาม

ฉินอันอัน “...ใช่! ตอนเสี่ยวหานยังเด็ก เขาดูไม่เหมือนฟู่สือถิงเลย ถ้าเหมือน ฉันคงไม่รับพวกเขามาเลี้ยงแน่”

หลีเสี่ยวเถียน “โอ้! น่าทึ่งมาก! ถึงจะไม่เกี่ยวข้องกันทางสายเลือดก็ตาม แต่หน้าตาคล้ายกันมาก”

“บางทีพวกเขาอาจจะยิ่งโตยิ่งไม่เหมือนก็ได้ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปอยู่ตลอดนั่นแหละ” ฉินอันอันพูดอย่างร้อนตัว

“อย่างนี้นี่เอง... อันอัน ทำไมเธอถึงคิดที่จะรับเด็กมาเลี้ยงล่ะ?” หลีเสี่ยวเถียนงงมาก “ฉันได้ยินแม่ของเธอบอกว่าเสี่ยวหานมีปัญหา ไม่ชอบอยู่ร่วมกับคนอื่น เธอรับเลี้ยงเด็กแบบนี้ เธอจะไม่มีปัญหาเหรอ?!”

ฉินอันอันรู้ว่าเธอหวังดี ดังนั้นเธอจึงอธิบายอย่างอดทนว่า “เสี่ยวเถียน เด็กที่มีปัญหาล้วนเป็นเทวทูตทั้งนั้น”