บทที่ 220

คำพูดของเสิ่นอวี๋ทำให้ฉินอันอันตกตะลึง

“ถ้าฉันเดาไม่ผิด เด็กสองคนนี้น่าจะเป็นลูกของคุณกับฟู่สือถิง” เสียงหัวเราะของเสิ่นอวี๋ดังผ่านคลื่นไฟฟ้าลอดออกมา

ฉินอันอันรู้สึกหนาวถึงกระดูก

“ข้อมูลการอุปการะบุตรบุญธรรมไม่มีทางรั่วไหลออกมาข้างนอกได้!” เธอกำนิ้วแน่นและตอบโต้เสิ่นอวี๋

“ใช่! โดยทั่วไปแล้ว ข้อมูลการอุปการะบุตรบุญธรรมจะไม่รั่วไหลออกมาข้างนอก แต่ว่าพ่อของฉันไม่ใช่คนธรรมดา” เสิ่นอวี๋ยิ้มอย่างภาคภูมิใจและเย่อหยิ่ง “เส้นสายของพ่อฉันที่ประเทศบี พิสูจน์ได้ว่าเธอโกหก! ฉินอันอัน ฉันได้ยินว่าสือถิงเกลียดเด็กและยังตั้งใจจะไม่มีลูกอย่างเด็ดขาดด้วย ถ้าเขารู้ว่าลูกทั้งสองคนของคุณเป็นลูกของเขา ไม่รู้ว่าเขาจะทำยังไง!”

“เสิ่นอวี๋! อย่าให้มันมากเกินไปนัก!” ฉินอันอันพูดอย่างโกรธเคือง

“ฉันมากเกินไปหรือว่าคุณมากเกินไปกันแน่?! ตอนนี้ฟู่สือถิงเป็นแฟนของฉัน! คุณเป็นเมียเก่าของเขา! พวกคุณสองคนหย่ากันแล้ว! ทำไมคุณถึงยังคอยป้วนเปี้ยนอยุ่ในชีวิตของเราสองคนไม่จากไปไหนสักที?” เสียงของเสิ่นอวี๋แหลมชัดกว่าเธอ “ฉันจะช่วยคุณเก็บเป็นความลับ โดยมีเงื่อนไขว่าจากนี้คุณกับฟู่สือถิงจะต้องไม่พบกันอีก!”

เสิ่นอวี๋พูดข่มขู่

สัญชาตญาณของผู้หญิงบอกเธอว่า ฉินอันอันจะต้องเชื่อฟังอย่างแน่นอน

เด็กสองคนนี้ คือจุดอ่อนของฉินอันอัน

ฉินอันอันสามารถตกลงตามคำขอของเสิ่นอวี๋ได้ ไม่ว่ายังไงชีวิตของเธอตอนนี้ เจอหรือไม่เจอฟู่สือถิงก็ไม่มีผลอะไรอยู่แล้ว

แต่เธอไม่อยากยอมแพ้!

เธอไม่ได้ทำผิดอะไร แล้วทำไมเธอต้องมาทนรับความอยุติธรรมแบบนี้ด้วย?!

“เสิ่นอวี๋ พวกเรามาเจอกันเถอะ!” ฉินอันอันปรับอารมณ์อย่างรวดเร็ว “ร้านเดิมที่เจอกันครั้งก่อน”

“ตกลง!”

......

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสองคนนั่งลงที่ตำแหน่งเดิมในร้านอาหารร้านคราวก่อน

ฉินอันอันนั่งลงแล้วพูดเหน็บแนม “คุณเสิ่น วันนี้ไม่มีน้ำร้อนหรอกนะ”