บทที่ 24

ฟู่ซื่อถิงขมวดคิ้ว

หากเขาไม่เห็นแบบฟอร์มที่ฉินอันอันกรอกด้วยตาของเขาเอง เขาคงจะเชื่อคำพูดของฟู่เย่เฉินไปแล้ว

“ฉินอันอันบอกว่าเด็กในท้องเป็นลูกของแก มันก็เป็นลูกของแก!” บอดี้การ์ดพูดด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง “กล้าทำเรื่องแบบนี้ได้ ต่อให้แกมีเก้าชีวิตก็คงไม่พอให้อยู่รอด!”

ฟู่เย่เฉินร้องไห้เสียงดัง “ฉินอันอันโกหก! คุณอาครับ เหตุผลที่ผมเลิกกับเธอก็คือ เธอไม่ยอมให้ผมแตะต้องตัวเธอสักที ผมเองที่ทิ้งเธอไป เธอก็เลยเกลียดผม! เธอจงใจบอกว่าเด็กในท้องคือลูกของผม! เพราะเธอต้องการแก้แค้นผมแน่ ๆ! คุณอา! คุณอาต้องเชื่อผมนะ! ไม่ว่าเด็กในท้องจะเป็นลูกของใครก็ตาม แต่ไม่ใช่ลูกของผมแน่นอน!”

ฟู่ซื่อถิงมองชายคนนั้นที่นอนอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าหวาดกลัว จู่ ๆ ในใจก็รู้สึกเมินเฉย ไม่น่าสนใจ

นี่คือผู้ชายที่ฉินอันอันชอบ

ผู้ชายขี้ขลาดคนนี้สามารถหักหลังเธอได้ทันทีที่มีปัญหา!

“ลากมันลงไป!” เสียงของฟู่ซื่อถิงไร้อารมณ์ “ไม่ต้องฆ่ามัน”

เขาจะปล่อยให้ฟู่เย่เฉินตายง่าย ๆ ได้อย่างไร?

เขาต้องการทำลายฟู่เย่เฉินทีละนิดต่อหน้าฉินอันอัน

...

จางหยุนพาฉินอันอันกลับไปที่บ้านเช่าของตัวเอง

หลังจากเข้าไปในบ้านแล้ว จางหยุนก็ช่วยพยุงเธอนอนลงบนเตียง

“อันอัน ลูกหยุดร้องไห้ได้แล้ว ตอนนี้ลูกจะร้องไห้ไม่ได้...ทำแท้งต้องอยู่ไฟพักฟื้นสุขภาพหนึ่งเดือน...”

ฉินอันอันมองเพดานแล้วพูดอย่างใจเย็น “แม่ ลูก ๆ ของหนูยังอยู่ พวกเขายังไม่ได้จากหนูไป”

จางหยุนตกตะลึง “อันอัน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ลูกบอกเองไม่ใช่เหรอว่าฟู่ซื่อถิงบังคับให้ทำแท้ง?”

“หนูบอกหมอว่า ถ้าเธอกล้าแตะตัวหนู หนูจะไม่มีทางเดินออกจากห้องผ่าตัดทั้งเป็น และจะไม่ปล่อยให้เธอเดินออกจากห้องผ่าตัดทั้งเป็นเหมือนกัน”

เสียงของฉินอันอันเย็นชาผิดปกติ