บทที่ 245

”ใช่แล้ว! ขอแค่ให้เงินฉัน ฉันก็ยอมขายได้ทุกอย่างนั่นแหละ!” เธอโมโหหน้าดำหน้าแดง และเสียงก็สั่นเครือเล็กน้อย

“เรื่องของฉัน คุณไม่ต้องยุ่ง!”

ความโกรธเดือดพล่านรุนแรงในดวงตาของเขา

“เคลียร์พื้นที่!”

เขาออกคำสั่ง บอดี้การ์ดจึงไล่คนทุกคนในร้านอาหารที่กำลังมองดูอย่างตื่นเต้นออกไปทันที

รวมไปถึงประธานหลูที่ทรุดตัวนั่งนิ่งอยู่บนพื้นด้วย

ทันใดนั้นก็เหลือเพียงแค่พวกเขาสองคนในร้านอาหารขนาดใหญ่

ฉินอันอันผลักหน้าอกของเขาอย่างแรง “ฟู่สือถิง! คุณมันอันธพาล! ไอ้คนเลว!”

เธอใช้แรงทั้งหมดที่มี แต่กลับไม่สามารถขยับตัวเขาได้แม้แต่น้อย

“คุณอยากขายไม่ใช่เหรอ? ผมก็จะช่วยคุณซื้อนี่ไง!” ฝ่ามือใหญ่ของเขาเอื้อมมาด้านหน้าเธอแล้วฉีกเสื้อของเธอออก

เธอตกใจจนหน้าซีดแล้วร้องขอความเมตตาทันที “อย่าแตะต้องฉัน! ฟู่สือถิง! ขอร้องล่ะ อย่าทำอะไรฉันเลย!”

“คนอื่นแตะต้องคุณได้ ผมทำไม่ได้งั้นเหรอ?! เพราะผมไม่ได้ให้เงินคุณใช่ไหม?” เขาสูญเสียสติสัมปชัญญะ

ไปโดยสิ้นเชิง!

เขาหยิบกระเป๋าเงินออกมาจากกระเป๋าแล้วนำธนบัตรทั้งหมดที่อยู่ข้างในทั้งหมดออกมาแล้วโยนใส่ใบหน้าเล็ก ๆ ที่ตื่นตระหนกของเธอ!

จากนั้น มีเสียงดัง ‘แคว่ก’!

เสื้อของเธอถูกเขาฉีกออกอย่างแรง เผยให้เห็นทรวงอกสีขาวที่อยู่ด้านใน

หยดน้ำตาอุ่นไหลลงมาจากหางตาของเธอ

“ฟู่สือถิง! ถ้าคุณแตะต้องฉันอีก ต่อจากนี้ฉันจะไม่เจอคุณอีก!” เธอพูดเน้นทีละคำพร้อมกับส่งเสียงสะอึกสะอื้น “ฉันสู้คุณไม่ได้ แต่ฉันซ่อนตัวได้!”

ราวกับมีน้ำเย็นราดลงมาใส่เขา

ดวงตาสีแดงก่ำของเขามองใบหน้าที่โศกเศร้าและโกรธเคืองของเธอ แรงกระตุ้นในร่างกายก็ถูกระงับเอาไว้

สติที่หายไปได้กลับคืนสู่ตัวเขาเช่นกัน

ลูกกระเดือกของเขาเลื่อนขึ้นลง นิ้วเรียวยาวเริ่มปลดกระดุมเสื้อบนตัวเขา

ฉินอันอันใช้สองมือกอดอกเอาไว้ มองเขาอย่างเย็นชา

เธอมองเขาปลดกระดุมเสื้อแล้วถอดออก สุดท้ายแขนยาว ๆ นั้นก็สะบัดเสื้อเชิ้ตคลุมลงบนตัวเธอ กลิ่นกายผู้ชายอันอบอุ่นและคุ้นเคยของเขา ลอยเตะจมูก