บทที่ 250

ทันใดนั้นฝ่ามือใหญ่ของเขาเอื้อมออกมาจับมือของเธอที่ถือโทรศัพท์อยู่

มือเธออ่อนลงแล้วปล่อยโทรศัพท์

มือใหญ่ของเขาหดกลับทันที

สิ่งนี้ได้ยืนยันการคาดเดาของเซิ่งเป่ย

เขากำลังสาธยายอยู่เช่นนี้เพื่อพูดให้เธอฟัง

เหล่าผู้อำนวยการและผู้จัดการถึงกับอึ้ง!

‘ให้ตายเถอะ!’

‘นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? ‘

‘ประธานกับฟู่สือถิง…มีความสัมพันธ์กัน!’

แก้มฉินอันอันร้อนผ่าว

เธอหยิบเหยือกน้ำผลไม้แล้วเทให้ตัวเอง ดื่มเข้าไปอึกใหญ่

โชคยังดีที่วันนี้ไม่ใช่วันเกิดของเธอ

‘ใครอยากจะฟังเขาบรรยายในวันเกิดกันล่ะ น่ารำคาญจริง ๆ’

ขณะที่เขาพูดถึงเคล็ดลับความสำเร็จของเขา ขณะเดียวกันก็ไม่ลืมยกแก้วดื่มกับทุกคน

ดูเหมือนว่าเขายังไม่ลืมว่าคืนนี้มีขึ้นเพื่อการฉลองวันเกิดเธอ

ฉินอันอันกินข้าวสองชาม ผลไม้หนึ่งจานแล้ว เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เขาก็ยังพูดไม่จบ

เธอยกมือขึ้นท้าวศีรษะแล้วจ้องเขาตรง ๆ

ลูกกระเดือกของเขาเลื่อนขึ้นลงและมองกลับมาที่เธอ “ฉินอันอัน ที่ผมเพิ่งพูดไป คุณจำได้หรือเปล่า?”

“พวกเรามาดื่มกันเถอะ!” เธอหลับตาลงแล้วหยิบขวดไวน์ขึ้นมาเทให้ตัวเองจากนั้นก็เทให้เขาต่อ

“พวกเรารู้จักกันมานานแล้ว แต่ยังไม่เคยดื่มด้วยกันเลย!”

ฟู่สือถิงถือแก้วไวน์ กำลังคิดว่าจะดื่มกับเธอหรือไม่

เธอยกแก้วขึ้นแล้วดื่มรวดเดียวหมดในครั้งเดียว

หลีเสี่ยวเถียนที่อยู่โต๊ะข้าง ๆ มองตาค้าง

“ฉินอันอันบ้าไปแล้ว!”

เฮ่อจุ่นจือ “คิดไม่ถึงเลยว่าคนที่มอมเหล้าพี่สือถิงในคืนนี้จะไม่ใช่ไมค์ แล้วก็ไม่ใช่ผู้บริหารระดับสูงพวกนั้น

ด้วย แต่กลับเป็นฉินอันอันเสียเอง”