บทที่ 254

“คุณหมอเสิ่น ผมขอโทษจริง ๆ” ฟู่สือถิงปรับอารมณ์ของเขาอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขากลับมาเฉยชา

ดั่งเช่นปกติ “เมื่อคืนเป็นความผิดของผมเอง ผมต้องขอสงบสติอารมณ์สัดหน่อย!”

หลังจากพูดจบ เขาก็ก้าวเท้าเดินออกจากห้องนอนไป

สีหน้าเสิ่นอวี๋แข็งทื่อ

เดิมทีเธอนึกว่าพอตัวเองบีบน้ำตาออกมาแล้ว ฟู่สือถิงจะเจ็บปวดใจจนเข้ามากอดแล้วปลอบเธอ

แต่ทำไมท่าทางของเขาถึงยังเฉยเมยแบบนี้?

คิดไม่ถึงว่าจะเดินออกไปเฉย ๆ!

เมื่อคืนตอนที่เขากอดฉินอันอัน ไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย!

เสิ่นอวี๋เชิดหน้าตรงแล้วยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนหน้า

ถึงแม้ว่าเหตุการณ์เมื่อคืนจะทำให้เธอใจสลายและเจ็บปวด แต่ผลลัพธ์คือเรื่องดี

เธอหาโทรศัพท์แล้วโทรหาฟู่เย่เฉิน “ฉันทำสำเร็จแล้ว”

ฟู่เย่เฉินหัวเราะออกมา “คุณหมอเสิ่น คุณยอดเยี่ยมมาก! ต่อไปถ้ามีอะไรที่ผมทำได้ คุณแค่สั่งมาได้เลย! ผมจะเชื่อฟังคุณทุกอย่าง”

เสิ่นอวี๋เจ็บแปลบที่หัวใจอย่างมากเมื่อได้ยินเสียงฟู่เย่เฉิน

ถ้าหากฟู่สือถิงจะคล้อยตามเธอได้สักครึ่งของฟู่เย่เฉินก็คงดี

“ฉันไม่มีความเป็นผู้หญิงเลยเหรอ? อาของคุณถึงไม่เคยมองฉันเลย” เสิ่นอวี๋พูดอย่างเศร้าใจ ฉันเปลื้องผ้าต่อหน้าเขา เขาก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลยแม้แต่น้อย”

เสียงหัวเราะของฟู่เย่เฉินดังกว่าเดิม “แต่ไหนแต่ไรอาของผมก็ไม่ใช่คนปกติอยู่แล้ว! จริง ๆแล้วคุณควรให้อาผมไปหาหมอ เขาสิคือคนที่จำเป็นต้องรักษามากที่สุด”

เสิ่นอวี๋นึกว่าเขาพูดหยอกเธอเล่น ดังนั้นจงยังคงพูดอย่างเศร้าเสียใจ “แต่ว่าเมื่อคืนนี้เขาอยู่กับฉินอันอันก็เป็นปกติมากเลยนะ!”

“โอ้…” เสียงของฟู่เย่เฉินอ่อนลง “ฉินอันอันสวยขนาดนั้น มีผู้ชายไม่กี่คนที่สามารถต้านทานความเย้ายวนของเธอได้”

“เหอะ ๆ คุณหมายความว่าฉันสู้เธอไม่ได้?”

“ไม่ใช่! คุณหมอเสิ่น คุณมีรูปร่างที่ดีและใบหน้าสวยงามมาก! คุณกับฉินอันอัน…สวยพอกันทั้งคู่! ความหมายของผมก็คือผู้ชายส่วนใหญ่อาจชอบประเภททั้งบริสุทธิ์ทั้งเย้ายวนแบบฉินอันอันมากกว่า…”