บทที่ 269

“โจวจื่ออี้ โดรนของเราเจ๋งมากใช่ไหมล่ะ?” ไมค์พูดอย่างภาคภูมิใจพร้อมกับเคี้ยวแอปเปิลในปาก

โจวจื่ออี้เหลือบมองใบหน้าบูดบึ้งของเขา จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าเขาไม่ได้น่ารำคาญขนาดนั้น และยังเห็นความหล่อเหลาบนใบหน้าของเขาด้วย

“ก็ไม่ได้แย่! อย่ามั่นให้มาก โดรนของคุณก็มีข้อบกพร่องมากมายและจำเป็นต้องได้รับการปรับปรุงอยู่” โจวจื่ออี้กล่าวอย่างเย่อหยิ่ง

“แม้แต่เอสทีกรุ๊ปของคุณก็ไม่กล้าพูดว่าดีที่สุดใช่ไหม?” ไมค์ดุเขา “เราเพิ่งเริ่มต้น และอนาคตก็จะดีขึ้นเรื่อย ๆ แน่นอน”

“สู้เขา!”

“คืนนี้พระจันทร์กลมมาก!” ไมค์ถอนหายใจพร้อมมองท้องฟ้า

โจวจื่ออี้เงยหน้าขึ้นแล้วตอบ

“แล้วในอนาคตเราจะยังสู้อยู่ไหม?” จู่ ๆ ไมค์ก็มองเขาแล้วพูดอย่างจริงจัง “แล้วถ้าในอนาคตเรายังร่วมมือกันล่ะ?”

โจวจื่ออี้ดันแว่นตาบนดั้งจมูก “คุณคิดว่าเงินของประธานผมคุ้มค่าให้คุณยังต้องการหากำไรจากมันใช่ไหม?”

ไมค์ “ใช้ได้เลย! เราเคยเจอฝ่าย ก ที่โง่กว่านี้ในต่างประเทศด้วยนะ”

โจวจื่ออี้ “การที่ประธานของผมซื้อโดรนของพวกคุณ ทำให้คุณมีรายได้มากกว่าร้อยล้านล้าน พรุ่งนี้เรื่องนี้คงเป็นประเด็นร้อน ทุกคนรู้ดีว่าหลังจากที่เอสทีกรุ๊ปซื้อโดรนจำนวนมากจากบริษัทของคุณ จะต้องมีคนซื้อตามเป็นจำนวนมากอย่างแน่นอน”

ไมค์ “ผมรู้ แต่ผมคิดว่านี่คือสิ่งที่ฟู่สือถิงควรทำในฐานะอดีตสามี หรือเขายังรอให้ฉินอันอันขอบคุณอย่างซาบซึ้งกัน?”

โจวจื่ออี้อดนึกขำไม่ได้ “ถ้าอย่างนั้นคุณคงหยิ่งยโสต่อไปไม่ได้แล้ว!”

ไมค์ “เป็นความต้องการของเขาเอง”

โจวจื่ออี้ “...ว่าแต่ทำไมประธานของคุณไม่มาล่ะ?”

ไมค์ “ประธานของคุณก็ไม่มาไม่ใช่เหรอ?”

โจวจื่ออี้ “เอ่อ...”

พวกเขาทั้งสองพยายามเลี่ยงกันไปมาเพื่อไม่ให้เกิดความกังขาขึ้นใช่ไหม?

ในชั่วพริบตา ฤดูใบไม้ร่วงก็แปรเปลี่ยนเป็นฤดูหนาว

ที่โรงเรียนนานาชาติแองเจลา

เวลาเก้าโมงเช้า

ฟู่สือถิงส่งอิ๋นอิ๋นไปโรงเรียน