บทที่ 271

พวกเขาเข้ามาโดยไม่บอกล่วงหน้า

เขาไม่ได้ยินดีกับการมาของพวกเขาเลย

พวกเขาเป็นคนแปลกหน้าสำหรับอิ๋นอิ๋น

พวกเขาทำให้อิ๋นอิ๋นรู้สึกหวาดกลัว

แม่เฒ่าฟู่ยืนอยู่หัวแถว

เมื่อเห็นอิ๋นอิ๋น ดวงตาแม่เฒ่าฟู่เป็นประกายทันทีและอดไม่ได้ที่จะเดินไปหาเธอ

ฟู่สือถิงปกป้องอิ๋นอิ๋นไว้ที่ด้านหลัง “แม่ครับ ทำไมแม่ไม่บอกก่อนว่าจะมา?”

“วันนี้คือวันของลูก…แม่เลยเอาเค้กมาให้” แม่เฒ่าฟู่หลุบสายตาลง พูดตะกุกตะกัก “แม่รู้ว่าแม่มาอย่างกะทันหัน แต่ว่าแม่อดไม่ได้จริง ๆ ที่จะ…”

อดไม่ได้ที่จะมาเจออิ๋นอิ๋น

อิ๋นอิ๋นได้ยินเสียงแม่เฒ่าฟู่ รู้สึกประหม่าเล็กน้อย แต่อยากรู้อยากเห็นเช่นกัน

ดวงตารูปอัลมอนด์สีดำสนิทโผล่ออกมาด้านหลังฟู่สือถิงและจ้องเขม็งไปที่แม่เฒ่าฟู่

“อิ๋นอิ๋น หนูไม่กลัวฉัน ใช่ไหม?” แม่เฒ่าฟู่มองเธอด้วยใบหน้าคาดหวัง

อิ๋นอิ๋นหดศีรษะกลับทันทีพร้อมกระชับด้านหลังเสื้อของฟู่สือถิงแน่นขึ้น

มือของฟู่สือถิงเอื้อมไปด้านหลังแล้วจับมือเธอไว้

“แม่ครับ พวกแม่กลับไปก่อนเถอะ! เรากินเค้กที่โรงเรียนมาแล้ว” เขาพูดอย่างเย็นชา “เอาเค้กกลับไปด้วย”

แม่เฒ่าฟู่ถอนหายใจ

ถึงแม้จะเสียดายมาก แต่เมื่อเห็นลูกสาวสบายดี ก็ทำให้เธอรู้สึกพอใจเช่นกัน

กลุ่มคนหายไปอย่างรวดเร็ว

ฟู่สือถิงพาอิ๋นอิ๋นเข้าบ้าน

ป้าจางกล่าวขอโทษ “คุณนายใหญ่เพิ่งมาถึงได้ไม่นาน เธอขอไม่ให้ดิฉันแจ้งคุณค่ะ”

ฟู่สือถิงได้ยินแล้วก็มองไปทางเสิ่นอวี๋ที่อยู่ข้าง ๆ

เสิ่นอวี๋เอ่ยปากทันทีว่า “สือถิง ฉันมาที่นี่ตั้งแต่หกโมงเย็น ถ้าคุณกินเค้กมาแล้ว ถ้าอย่างนั้นฉันจะเอาเค้กกลับไปนะคะ”

เสิ่นอวี๋เองก็นำเค้กมาด้วย

มันเป็นเค้กที่เธอทำเอง

ฟู่สือถิงขมวดคิ้วเมื่อเห็นเธอทำท่าราวกับลูกกวางที่หวาดกลัว

เขาน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?