บทที่ 28

“...ฉันไม่รู้รหัสผ่านค่ะ พ่อไม่ได้บอกรหัสผ่านก่อนที่เขาจะเสียชีวิต” ฉินอันอันขมวดคิ้วพร้อมส่ายหน้า

เธอไม่ได้โกหก

ก่อนที่ฉินเจี๋ยจะเสียชีวิต เขาไม่ได้บอกอะไรเกี่ยวกับบริษัทเลยด้วยซ้ำ ยิ่งเป็นเรื่องรหัสผ่านยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ตอนนั้นมีคนอยู่ในห้องหลายคน ถ้าฉินเจี๋ยพูด เธอก็ไม่ใช่คนเดียวที่รู้

“ลุงโจว หรือฉันกลับไปถามแม่ดู!” ฉินอันอันพูดกับรองประธาน “ครั้งสุดท้ายที่ฉันเจอพ่อ เขาพูดกับฉันแค่สองสามคำก่อนจะจากไป แม่ของฉันอาจจะรู้มากกว่านี้ก็ได้ค่ะ”

รองประธานไม่สงสัยเรื่องอื่นเลย นอกจากเรื่องนี้ “โอเค อย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้กับใครนะ นี่เป็นความลับสุดยอดของบริษัทของเรา เพราะเธอเป็นผู้สืบทอดที่ประธานฉินแต่งตั้ง ฉันถึงได้บอกเธอ”

ฉินอันอันมองไปที่ตู้เซฟ เสียงเงียบขรึมภายในใจเตือนเธอ

พวกเขาต้องบอกความลับนี้กับเธอ เพราะหาใครมาเปิดตู้เซฟไม่ได้

ถ้าพวกเขาแอบเปิดตู้เซฟได้ จะต้องขโมยของในตู้อย่างแน่นอน และคงไม่แจ้งเรื่องนี้ให้เธอรู้

“ค่ะ ฉันจะไม่บอกเรื่องนี้กับใครแน่นอน ลุงโจว นอกจากลุงแล้วมีใครรู้เรื่องนี้อีกบ้างคะ?” ฉินอันอันคุยกับรองประธานพลางเดินไปที่ประตู

รองประธานเดินตามไปที่ประตู

“ยังมีช่างอีกสองคน พวกเขาอยู่กับพ่อของเธอมาหลายปีแล้ว และเป็นคนที่พ่อของเธอไว้ใจมาก พอถึงเวลาเราก็มาแบ่งเงินกันสามคน เธอว่าไง?” ถามรองประธาน

ฉินอันอันพยักหน้า “งั้นฉันจะกลับไปคิดเรื่องรหัสผ่านก่อนนะคะ”

“ได้ อันอัน ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากสานต่อนะ แต่ไม่มีใครสนใจบริษัทของพ่อเธอและทีมของเราเลย พวกเขาต้องการแค่ระบบที่เราพัฒนาขึ้นมา พอถึงเวลานั้น พวกเราจะต้องถูกไล่ออกอย่างแน่นอน การตัดสินใจครั้งนี้สำหรับฉัน มันยากมาก”

“อ๋อ ลุงโจว แล้วถ้าฉันคิดรหัสผ่านไม่ได้ล่ะ?” ฉินอันอันเงยหน้าขึ้นมองรองประธาน

เธอกังวลมาก