บทที่ 291

ตรุษจีนหน้า ถ้าเธอสามารถรักษาอิ๋นอิ๋นได้ เขาคงจะแต่งงานกับเธอ

เช้าวันรุ่งขึ้น

มีพัสดุชิ้นหนึ่งมาส่งที่คฤหาสน์สตาร์ริเวอร์

จางหยุนหยิบพัสดุมาวางบนโต๊ะ

เด็กทั้งสองเห็นหิมะหนากองอยู่ข้างนอก พวกเขาแทบอดใจไม่ไหวอยากสวมเสื้อนวมขนแล้ววิ่งออกไป

จางหยุนเปิดประตูทิ้งไว้เพื่อที่เธอจะได้ดูเด็กทั้งสองคนง่าย ๆ

อากาศหนาวพัดเข้ามา ทำให้อุณหภูมิภายในบ้านลดลงมาก

ฉินอันอันออกมาจากห้องในชุดนอน แต่เมื่อเจอกับอากาศเย็นในห้องนั่งเล่น เธอจึงต้องกลับห้องเพื่อสวมเสื้อคลุม

“อันอัน มีพัสดุอยู่บนโต๊ะ! ของลูก!” จางหยุนโผล่หน้าออกจากห้องครัวและบอกเธอ

“เหรอคะ...หนูยังไม่ได้ซื้ออะไรเลย!” ฉินอันอันเดินไปที่โต๊ะแล้วหยิบพัสดุขึ้นมาและสงสัย “มันคืออะไรนะ?”

“แม่เห็นว่าของข้างในนุ่มมาก เหมือนเสื้อกันหนาวเลย” จางหยุนกล่าว

ฉินอันอันเอากรรไกรเปิดพัสดุ

มีเสื้อกันหนาวอยู่ข้างในจริง ๆ

ทันทีที่เธอเห็นเสื้อกันหนาว เธอก็จำได้ทันทีว่าเป็นเสื้อที่เธอถักให้ฟู่สือถิง

ตอนนี้เขาส่งเสื้อกันหนาวกลับมาให้เธอ แสดงว่าเขาตัดใจจากเธอได้แล้ว

เธออยากโยนเสื้อกันหนาวลงถังขยะมาก

แต่เธอทนนึกถึงตอนที่เธอตั้งใจถักเสื้อตัวนี้ไม่ได้

เราไม่อาจลงโทษคนอื่นด้วยการทำร้ายตัวเองได้

ทันทีที่เธอเอาเสื้อกันหนาวออกมา กลิ่นของเขาก็แผ่เข้าหาร่างกายของเธอ

เธอขมวดคิ้วพลางถือเสื้อกันหนาวเดินไปที่เครื่องซักผ้า

จางหยุนเข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรเมื่อเห็นเสื้อกันหนาวในมือของเธอ

“อันอัน เสื้อผ้านั่นเอาไปบริจาคได้นะ”

“ไม่ค่ะ หนูตั้งใจถักมันมาก หนูจะเก็บไว้ใส่เองค่ะ” เธอไม่กล้าทิ้งหรือแม้แต่บริจาคมัน

เสื้อกันหนาวตัวนี้ยังดูใหม่ เขาคงใส่ไปไม่กี่ครั้งแน่ ๆ

จางหยุนถอนหายใจ

“อันอัน ลูกออกไปดูเด็ก ๆ ข้างนอกทีสิ พวกเขากำลังปั้นตุ๊กตาหิมะ”