บทที่ 297

ใต้โคมไฟถนน เธอมองใบหน้าของแม่ที่เปื้อนเลือด เธอยกนิ้วขึ้นอย่างสั่นเทา แล้วเอานิ้วไปวางไว้ใต้จมูกแม่...

ลมกระโชกแรงพัดผ่านไป ทันใดนั้นเธอก็ร้องออกมา “แม่! หนูรู้ว่าแม่ยังไม่ตาย! แม่สัญญาว่าจะอยู่กับหนูตลอดไปนี่! หนูจะพาแม่ไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้! แม่ไม่ต้องกลัวนะ! หนูจะอยู่กับแม่เอง! หนูจะอยู่กับแม่ตลอดไป!”

......

หลังจากที่โจวจื่ออี้รู้ว่าจางหยุนประสบอุบัติเหตุ เขาก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงโทรหาฟู่สือถิง

ตราบใดที่ฉินอันอันมีคนอยู่เคียงข้าง โจวจื่ออี้ก็จะไม่รบกวนเขา

“ประธานครับ ช่วงเย็นแม่ของฉินอันอันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต ณ ที่เกิดเหตุ แต่เธอรับไม่ได้ เธอจึงส่งแม่ไปโรงพยาบาล… ตอนนี้ไมค์กำลังดูแลลูกอยู่ที่บ้านและเธอต้องจัดการทุกอย่างเพียงลำพัง ผมคิดว่าเธอคงลำบาก ไม่อย่างนั้น…”

“โรงพยาบาลไหน?” ลูกกระเดือกของฟู่สือถิงขยับ เสียงของเขาเป็นกังวล “ตอนนี้เธออยู่โรงพยาบาลไหน?!”

การแสดงออกที่น่ากลัวของเขาและน้ำเสียงที่สูงขึ้นทำให้อิ๋นอิ๋นถอยกลับด้วยความตกใจ

เสิ่นอวี๋ไม่เคยเห็นฟู่สือถิงเป็นแบบนี้

ความห่วงใยและความเสียใจในใจของเขาทั้งหมดผุดขึ้นมา

ไม่รู้ว่าปลายสายเป็นใคร

แต่เธอรู้ดีว่าสาเหตุที่ทำให้เขาเศร้าและกังวลใจต้องเป็นเพราะฉินอันอันแน่ ๆ

วันนี้ปราสาทหิมะถูกเหมาหนึ่งวัน หลังจากพวกเขาเข้าไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ลูก ๆ ของฉินอันอันก็อยากเล่น ดังนั้นเขาจึงออกมาและสละให้พวกเขา

ในใจของเขา สถานะของฉินอันอันมีความสำคัญมากกว่าอิ๋นอิ๋น

ถ้าอิ๋นอิ๋นไม่ได้มีปัญหาทางสติปัญญาใด ๆ เขาอาจจะยกความสำคัญของฉินอันอันไว้ก่อนอิ๋นอิ๋นอย่างแน่นอน

หลังจากที่ฟู่สือถิงคุยโทรศัพท์เสร็จแล้ว เขาก็เดินออกไปข้างนอก

เสิ่นอวี๋ตื่นตระหนกและเดินตามเขา “สือถิง มีอะไร? เกิดอะไรขึ้น?”

เขาได้ยินเสียงของเธอชัดเจน แต่กลับทำหูทวนลมและไม่หยุดฝีเท้า

เสิ่นอวี๋หัวใจแตกสลาย

เมื่อไม่นานมานี้ ฟู่สือถิงใจดีกับเธอมาก ทำให้เธอคิดว่าเขาค่อย ๆ ยอมรับเธอแล้ว ในไม่ช้าพวกเขาก็จะได้แต่งงาน และใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมีความสุข

แต่โทรศัพท์เพียงสายเดียวก็ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขากลับคืนสู่รูปแบบเดิมเสียแล้ว

……

ที่โรงพยาบาล

ฉินอันอันส่งแม่ของเธอเข้าห้องฉุกเฉิน