บทที่ 301

“ผมจะเพิ่มกำลังคนส่งไปเฝ้าที่โรงพยาบาลยี่สิบสี่ชั่วโมงทันทีครับ” ผู้บัญชาการพูดแล้วเปลี่ยนเรื่อง “ได้ยินว่าแฟนของคุณตั้งครรภ์แล้ว ยินดีด้วยนะครับ!”

“ผมไม่ชอบเด็ก” ฟู่สือถิงสีหน้าบึ้งตึงเป็นอย่างมากและน้ำเสียงเขาเย็นลงเช่นกัน “ถ้ามีคดีนี้ความคืบหน้า แจ้งให้ผมทราบทันที”

ผู้บัญชาการพยักหน้า “ได้ครับ คุณฉินเป็นอย่างไรบ้าง? เมื่อวานอาการของเธอไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าวันนี้เธอเป็นยังไง?”

ดวงตาฟู่สือถิงมืดลงกะทันหัน ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง

เขาลุกขึ้นจากโซฟา ก้าวเท้ายาวเดินออกไป

เขาไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้

เมื่อคืนนี้เขาเดินไปถึงด้านนอกประตูห้องผ่าตัด แต่เพราะโทรศัพท์จากแม่ของเขา สุดท้ายจึงไม่ได้ผลักประตูบานนั้นเข้าไป

เรื่องที่เสิ่นอวี๋ตั้งท้อง มันกลายเป็นอุปสรรคในใจเขา

ไม่ต้องพูดถึงฉินอันอันหรอก แม้แต่กับตัวเอง เขาก็ไม่อาจสู้หน้าตัวเองได้

ในห้องผู้ป่วย

ฉินอันอันค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาหลังจากหลับไปช่วงบ่าย

ก่อนที่ความโศกเศร้าจะเข้าทะลวงเข้ามาในใจ เสียงของเสี่ยวหานก็ดังลอดมาก่อน

“แม่ครับ ต่อจากนี้แม่อยากให้ผมเรียนที่ไหน ผมก็จะไปเรียนที่นั่นครับ”

จากนั้นเสียงนิ่มนวลและแหบแห้งของรุ่ยลาก็ดังขึ้น “แม่ขา ต่อจากนี้หนูจะเชื่อฟังแม่มาก ๆ แม่ต้องดีขึ้นเร็ว ๆ นะคะ ได้ไหม?”

รุ่ยลาเอาแต่ร้องไห้

ดังนั้นดวงตาของเด็กน้อยจึงแดงก่ำ เสียงก็แหบแห้ง

ขนตาของฉินอันอันสั่นกระพือเล็กน้อย ใจอ่อนจนกลายเป็นโคลน

เธอลุกขึ้นนั่งแล้วจับมือเล็ก ๆ ของเด็กทั้งสองคนไว้ทันที

“แม่ไม่เป็นไร…แม่แค่ง่วงเกินไป ก็เลยหลับเท่านั้น” พูดแล้ว เธอก็ลุกจากเตียง “พวกเรากลับบ้านกันเถอะ!”

เธอเพิ่งจะทรงตัวได้ ไมค์ก็เดินก้าวยาว ๆ เข้ามากอดเธอ

“ฉินอันอัน เธอยังมีลูกทั้งสองคนและมีฉัน ฉันจะไม่มีวันทรยศเธอ ตราบใดที่เธอยังต้องการฉัน ฉันจะไม่ทิ้งเธอไปตลอดชีวิต”