บทที่ 303

ฉินอันอันเดินออกมาจากห้อง

เมื่อเห็นเธอเดินออกมา ไมค์รู้สึกราวกับเห็นผี

เธอไม่เจอแสงแดดมาหลายวัน ใบหน้าของเธอจึงซีดเซียวและหมองเศร้ามาก บวกกับไม่ได้กินอะไรเลยจึงผ่ายผอมลงตามไปด้วย

เมื่อเด็กทั้งสองคนเห็นเธอก็ตกใจเช่นกัน

ฉินอันอันเข้าไปในห้องของตัวเอง ไมค์ตามไปทันที

“ฉินอันอัน! เธอคงไม่ได้คิดจะไปทำงานหรอกใช่ไหม?” ไมค์เอ่ยเดา

ฉินอันอันหยิบเสื้อผ้าออกมาจากตู้ชุดหนึ่งแล้วเดินไปห้องน้ำ “นายอยู่บ้านกับเด็ก ๆ นะ ฉันจะเข้าไปดูบริษัท”

“โอ้…ต่อจากนี้ไปฉันต้องอยู่บ้านดูแลเด็ก ๆ งั้นเหรอ?” ไมค์ถาม

ฉินอันอันส่ายหน้า “ฉันจะจ้างบอดี้การ์ด”

“ไม่ควรจ้างพี่เลี้ยงเด็กหรอกเหรอ?”

ฉินอันอัน “ไม่จำเป็น”

เธอต้องการดูแลเรื่องอาหารและชีวิตประจำวันของลูกด้วยตัวเอง

บอดี้การ์ดมีหน้าที่รับส่งไปกลับโรงเรียน คุ้มครองความปลอดภัยของพวกเขาก็พอแล้ว

“จริงสิ ฉันได้ยินว่าอุบัติเหตุทางรถยนต์ของคุณป้าไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดา มีคนจงใจฆาตกรรมเธอ” ไมค์พูด “ไว้เดี๋ยวเธอไปสอบถามที่สถานีตำรวจก็แล้วกัน”

ดวงตาฉินอันอันมืดลง น้ำเสียงตึงเครียด “ใครบอกนาย?”

“โจวจื่ออี้” ไมค์กล่าว “เขาบอกว่าฟู่สือถิงส่งคนไปสอบสวนคนขับที่ก่อให้เกิดอุบัติเหตุ และตรวจสอบเจอสิ่งต่าง ๆ มากมาย”

ความสงบนิ่งบนใบหน้าฉินอันอันพังทลายลงโดยสิ้นเชิง

หากเป็นการฆาตกรรม อย่างนั้นแล้วไม่ต้องคิดให้มากเลยว่าใครคือฆาตกร!

นอกจากหวังหว่านจือแล้วจะเป็นใครได้อีก?!

ฉินอันอันก้าวเท้าออกประตูไปแล้ว หลีเสี่ยวเถียนก็ขับรถเข้ามาติด ๆ

ไมค์ฝากเด็กทั้งสองคนให้หลีเสี่ยวเถียนดูแลต่อ

“เสี่ยวเถียน คุณช่วยดูแลเด็ก ๆ ให้ทีนะ…วันนี้ฉินอันอันแปลกมาก ผมต้องไปดูเธอ!” ไมค์พูดจบเขาก็หยิบกุญแจรถแล้วออกไป

ตอนที่ไมค์รีบมาถึงสถานีตำรวจ ฉินอันอันกำลังเดินออกมาจากด้านใน

“ฉินอันอัน!” ไมค์ลงจากรถแล้ววิ่งไปหาเธอ