บทที่ 306

“ผมจัดการเรื่องนี้เอง” เขาจับข้อมือเรียวเล็กของฉินอันอันแล้วพูดกับผู้บัญชาการว่า “ผมจะพาเธอออกไปก่อน”

ผู้บัญชาการพยักหน้า

หลังออกมาจากสถานีตำรวจ ฉินอันอันก็สะบัดฝ่ามือใหญ่ที่ค่อนข้างเย็นของเขาออก

ฟู่สือถิงมองเธอสร้างเกราะหนามทั่วตัวแล้วขมวดคิ้ว “ฉินอันอัน ถึงคุณจะฆ่าหวังหว่านจือ แม่ของคุณก็ไม่ฟื้นขึ้นคืนชีพขึ้นมาได้หรอก มีวิธีแก้แค้นอีกมากมาย และวิธีที่คุณใช้ ก็เป็นวิธีที่โง่ที่สุด”

“คุณมีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนฉัน?” ฉินอันอันมองใบหน้าที่ทั้งคุ้นเคยทั้งแปลกหน้าของเขาแล้วเย้ยหยันอย่างเย็นชา “สิทธิ์ที่คุณคือประธานฟู่ผู้สูงส่ง หรือสิทธิ์ที่หวังหว่านจือคือแม่ยายในอนาคตของคุณล่ะ?!”

ทุกคำพูดของเธอเต็มไปด้วยหนามทิ่มแทง

ดวงตาฟู่สือถิงฉายประกายอารมณ์มืดมนและคลุมเครือ “ฉินอันอัน คุณใจเย็นหน่อย”

“ฉันใจเย็นไม่ไหวแล้ว!” เสียงของเธอโศกเศร้าและฟังดูแตกสลาย “แค่ฉันหลับตา ภาพการตายที่น่าสลดใจของแม่ก็จะโผล่ขึ้นมาในใจฉัน! แม่ฉันทำอะไรผิดงั้นเหรอ?! เธอไม่เคยทำอะไรผิดเลย! ยายนั่นมีสิทธิ์อะไรมาฆ่าเธอ!”

เธอร้องไห้จนเสียงแหบแห้ง

ฟู่สือถิงมองไปร่างกายผอมบางและท่าทางปวดร้าวปานจะขาดใจของเธอ ตอนนี้เหตุผลและหลักการทั้งหมดหายไป เขาอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน

แขนทั้งสองข้างของเขากอดเธอไว้แน่น

เธอได้น้ำหอมกลิ่นไม้หอมอันเป็นเอกลักษณ์บนตัวเขา อารมณ์ก็ระเบิดทันที!

ถึงแม้ว่ากลิ่นน้ำหอมบนตัวเขายังไม่เปลี่ยน แต่เขาไม่ใช่ฟู่สือถิงที่เคยเป็นนานแล้ว!

“คุณปล่อยฉันนะ!” สองมือของเธอดันแผงอกแกร่งของเขา

“ไม่ปล่อย!” เขาขังเธอไว้ในอ้อมแขนแล้วอธิบายเสียงแหบแห้ง “เมื่อกี้ที่คุณพูดว่าหวังหว่านจือคือแม่ยายในอนาคตของผม นั่นมันไร้สาระชัด ๆ! ผมมีแม่ยายเพียงคนเดียว นั่นคือแม่ของคุณ”

ฉินอันอันสลัดพันธนาการของเขาไม่หลุด จึงทำได้เพียงยอมแพ้

เธอมองเขาด้วยดวงตาที่มีน้ำตาคลอ หลังจากดื่มด่ำกับคำพูดที่มีอารมณ์ลึกซึ้งของเขาแล้ว เธอถามอย่างเย็นชา “เสิ่นอวี๋กำลังตั้งท้องลูกของคุณ คุณไม่ได้ให้บอดี้การ์ดของคุณอุ้มเธอไปทำแท้งเหรอ?”

การซักถามของเธอทำให้เขาคลายมือออกอย่างกะทันหัน

“ฟู่สือถิง คุณไม่ชอบเด็กไม่ใช่เหรอ? ทำไมคุณยอมรับลูกในท้องของเสิ่นอวี๋ได้ล่ะ?” เธอยืนตรงหน้าเขา บีบถามเขา “เสิ่นอวี๋บีบบังคับอีกแล้วเหรอ? เพื่อรักษาอิ๋นอิ๋นของคุณ คุณก็ยอมศิโรราบสินะ? คุณที่อยู่ตรงหน้าฉันไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งมากหรือไง? ตอนนั้นที่คุณบังคับให้ฉันทำแท้ง คุณไม่กระพริบตาเลยด้วยซ้ำ…ฉันมันรังแกง่ายใช่ไหม?”

หัวใจของฟู่สือถิงเจ็บปวด แต่สายตาที่มองฉินอันอันกลับสงบนิ่ง

อารมณ์ของเธอมั่นคงกว่าเมื่อกี้นี้มาก