บทที่ 313

รุ่ยลาพูดอย่างน้อยใจ “ครั้งก่อนพวกเราไม่ได้คุยกันเหรอว่าจากนี้จะไม่โกรธอิ๋นอิ๋นแล้ว?”

เสี่ยวหานดึงมือรุ่ยลาเข้ามาให้ห้องเรียน

การเตรียมการผ่าตัดของอิ๋นอิ๋นได้รับการยืนยันแล้ว

เธอวิตกกังวลจนมาหาพวกเขา แต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงเรื่องนี้ได้

เธอควรไปหาฟู่สือถิง ร้องขอการปลอบโยนจากฟู่สือถิงมากกว่า

เวลาบ่ายสามโมง

ฟู่สือถิงรับสายของป้าหง

ทันทีที่รับสายก็ได้ยินเสียงป้าหงร้องไห้ทันที “อิ๋นอิ๋นหายไปอีกแล้วค่ะ! ดิฉันกับบอดี้การ์ดตามหามากกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว ดิฉันค้นหาทั้งในและนอกหมู่บ้านสตาร์ริเวอร์ แต่ก็หาไม่เจอ!”

“พวกคุณไปทำอะไรที่สตาร์ริเวอร์?!” ฟู่สือถิงหยิบกุญแจรถและก้าวเท้าไปที่ประตู

“เช้าวันนี้พออิ๋นอิ๋นมาถึงโรงเรียนก็เอาแต่บ่นถึงเสี่ยวหานตลอดเวลา…ดิฉันบอกว่าไม่ได้ เธอก็อารมณ์เสีย ไม่ยอมกินหรือดื่ม… เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ฉันไม่มีทางเลือกจริง ๆ เลยต้องพาเธอไปหาเสี่ยวหาน” ป้าหงร้องไห้น้ำตาไหลพราก

ตั้งแต่อิ๋นอิ๋นเข้ารับการผ่าตัด ความเป็นตัวของตัวเองก็กล้าแข็งขึ้น ควบคุมได้ยากแล้ว!

“ดังนั้นพวกคุณเลยพาเธอไปหาเสี่ยวหานงั้นเหรอ?” ฟู่สือถิงพูดชื่อเด็กคนนี้ออกมาแล้วรู้สึกเหมือนมีหนามอยู่ในใจ “เป็นไปได้หรือเปล่าว่าเขาจะพาอิ๋นอิ๋นไปซ่อน?”

“เปล่าเลยค่ะ! ฉันพาอิ๋นอิ๋นไปพบเสี่ยวหานกับรุ่ยลาที่โรงเรียนอนุบาล พวกเขาพูดคุยกันไม่กี่คำก็กลับเข้าห้องเรียนแล้ว” ป้าหงพูดตามความจริง “หลังจากที่พวกเราออกมาจากโรงเรียนอนุบาล เธอก็โวยวายว่าจะเข้าไปเล่นในหมู่บ้าน ดิฉันพาเธอเข้าไป…แต่ว่าแค่พริบตาเดียวเธอก็หายไปแล้ว!”

ป้าหงร้องไห้หนักมากจนหายใจไม่ออก

ฟู่สือถิงขมวดคิ้วและพูดว่า “คุณหยุดร้องไห้ก่อนครับ ผมจะรีบไป! เธอน่าจะยังอยู่ในหมู่บ้าน”

ป้าหงสะอึกสะอื้นแล้วพูดว่า “จริง ๆ อิ๋นอิ๋นนิสัยดีมากนะคะ เธอกลัวการผ่าตัดถึงได้หนีไป”

“ผมรู้” เมื่อคืนนี้ฟู่สือถิงเกลี้ยกล่อมเธออยู่นานมาก กว่าเธอจะยอมเข้านอน

เขาเองก็ไม่อยากให้เธอต้องทุกข์ทรมาน ทว่าการผ่าตัดสามารถทำให้เธอแข็งแรงมากขึ้น ดังนั้นเขาจึงต้องทำ

เขาไม่อยากทำให้เธอถูกเรียกว่าคนโง่อีกแล้ว