บทที่ 326

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

ฟู่สือถิงไปที่ห้องพิเศษของโรงพยาบาล

หลังจากที่อิ๋นอิ๋นดื่มซุปที่ป้าหงทำเมื่อคืนนี้ จู่ ๆ เธอก็ตาพร่ามัว แขนขาอ่อนแรง และเธอก็หลับไป

หลังจากพักผ่อนมาทั้งคืน เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับดวงตาที่เปิดกว้างและหมองคล้ำ

จนกระทั่งฟู่สือถิงเข้ามา

“อิ๋นอิ๋น วันนี้เป็นยังไงบ้าง? ปวดหัวหรือเปล่า?” เสียงที่นุ่มนวลและคุ้นเคยของเขาทำให้อิ๋นอิ๋นแสดงสีหน้า

“พี่คะ ทำไมอันอันไม่มาหาฉันล่ะ?” อิ๋นอิ๋นรู้สึกเสียใจ

คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อย ความอ่อนโยนในดวงตาของเขาก็จางหายไป “เธอไม่มาหรอก อิ๋นอิ๋น เธอเลิกคิดถึงเธอกับลูก ๆ ของเธอได้แล้ว”

อิ๋นอิ๋นยิ่งเสียใจมากขึ้น แต่พี่ไม่เชื่อฉัน...อันอันคุยกับฉัน เธอก็ถามคำถามฉันเยอะแยะเลย...”

เขามองหน้าซีดเซียวของน้องสาวแล้วรู้สึกเจ็บหัวใจ “ฉันไม่ได้ไม่เชื่อเธอ บางทีเธออาจจะคุยกับเธอจริง ๆ ก็ได้ แต่มันแค่ในความฝัน”

“จริงเหรอคะ?” อิ๋นอิ๋นมองเขาด้วยสีหน้าสับสน

หรือมันจะเป็นแค่ความฝันจริง ๆ?

“ฉันฝันถึงตอนที่เรายังเด็ก ๆ บ่อยมาก แต่พอตื่นจากความฝันก็กลับมาสู่ความเป็นจริง แม้ว่าภาพและเสียงในความฝันจะดูสมจริงมาก แต่มันก็เป็นแค่ความฝัน ไม่ใช่ความจริง” เขาพยายามอธิบาย

อิ๋นอิ๋นลดขนตาลงเล็กน้อยราวกับว่าเธอยอมรับข้อความนี้

......

เวลาสิบโมงเช้า ฟู่สือถิงออกจากโรงพยาบาลและมุ่งหน้าไปที่บริษัท

อิ๋นอิ๋นมีป้าหงและบอดี้การ์ดคอยดูแล ทำให้เขารู้สึกโล่งใจ

แม้ว่าวันนี้อารมณ์ของเธอจะค่อนข้างดิ่งลงเล็กน้อย แต่เมื่อเปรียบเทียบกับอารมณ์ที่รุนแรงเมื่อวาน ตอนนี้เหมาะแก่การพักฟื้นมากกว่า

ป้าหงบอกว่าเสินอวี๋สั่งยาบรรเทาอาการและสตูว์สมุนไพรมาให้ดื่ม บางทีอาจเป็นผลของยาก็ได้?

เสิ่นอวี๋...

เมื่อคืนฉินอันอันบอกให้เขาใช้ชีวิตกับเสิ่นอวี๋อย่างมีความสุข ทำให้เขาโกรธมากจนนอนไม่หลับไปทั้งคืน

แต่ตอนนี้เมื่อเขาสงบลงแล้ว ความคิดของเขาก็เปลี่ยนไป

ที่เอสทีกรุ๊ป

หลังจากที่ฟู่สือถิงเข้าไปในห้องทำงาน โจวจื่ออี้ก็เดินตามเขาเข้าไป