บทที่ 33

หลังจากที่รองประธานส่งรูปให้หวังหว่านจือแล้ว เขาก็ตัดสินใจว่าวันนี้จะเฝ้าอยู่ในห้องลับ ดูว่าหวังหว่านจือจะทำให้เขาประหลาดใจได้หรือเปล่า

ถ้าหากหวังหว่านจือบอกรหัสผ่านได้ ฉินอันอันก็จะถูกเตะโด่งออกไป

แล้วเธอจะไม่ได้รับผลประโยชน์เลยแม้แต่แดงเดียว

หลังจากนั้นประมาณครึ่งชั่วโมง หวังหว่านจือก็โทรมา “พวกคุณลองใช้รหัสผ่านเยอะขนาดนี้ก็ยังไม่ได้ผล ฉันเองคิดไม่ออกแล้วเหมือนกันว่าจะไขว้ตัวเลขพวกนั้นได้อย่างไรอีก… แต่ฉันเห็นว่าในนั้นมีเลขวันเดือนปีเกิดตามบัตรประชาชนของจางหยุนอยู่ด้วย แต่วันเกิดจริง ๆ ของจางหยุนไม่ใช่วันเดียวกับในบัตรประชาชน พวกเราเอาวันเกิดจริงของจางหยุนมาแทนที่แล้วลองกันดูอีกรอบแล้วกัน”

รองประธาน “ตกลง!”

สองชั่วโมงต่อมา

มีเสียง“คลิก” ดังขึ้น ประตูตู้เซฟจึงถูกเปิดออกได้สำเร็จ

เป็นอย่างที่หวังหว่านจือคาดเดา รหัสไม่ใช่วันเกิดตามบัตรประชาชนของจางหยุน แต่เป็ฯวันเกิดจริง ๆ ของเธอ

ฉินเจี๋ยตั้งรหัสเอาไว้เพื่อความปลอดภัย เลขสามตัวแรกคือวันเกิดของจางหยุน ส่วนเลขสามตัวหลังคือวันเกิดของฉินอันอัน

มีเพียงรหัสผ่านที่ถูกต้องกับภาพครอบครัวสุขสันต์ที่มีอยู่เพียงภาพเดียวในตู้เซฟมืด ๆ นี้

ที่นี่ถูกฉินเจี๋ยใช้เพื่อระลึกถึงและชดเชยให้สองแม่ลูก

รองประธานกับหวังหว่านจือสื่อสารกันผ่านทางวิดีโอคอล

หลังจากที่หวังหว่านจือเห็นว่าตู้เซฟถูกเปิดออก เธอก็ตาแดงก่ำด้วยความโกรธ

“ฉินเจี๋ย ไอ้คนสารเลว! ฉันอยู่กับเขามาก็ตั้งหลายปี เขากลับตั้งรหัสตู้เซฟเป็นวันเกิดของจางหยุนกับฉินอันอัน! ให้ตายเถอะ ถ้าเขาไม่ตาย ฉันกับเขาคงทะเลาะกันจนตายไปข้างแน่!”

หลังจากรองประธานเปิดประตูตู้เซฟ กล้ามเนื้อของเขาก็รัดแน่นด้วยความตึงเครียด ในดวงตาเป็นประกาย

ไม่ได้ฟังสิ่งที่หวังหว่านจือบ่นเลย

ประตูตู้เซฟมีทั้งหมดสองชั้น

ชั้นแรกคือการล็อคด้วยรหัสผ่าน

ชั้นที่สองคือการใช้กุญแจหรือไม่ก็การจดจำใบหน้า