บทที่ 337

เธอขับรถออกจากลานจอดรถมุ่งหน้ากลับบ้าน

เวลานี้คาดว่าเด็กสองคนน่าจะหลับไปแล้ว

เมื่อเรื่องนี้จบลง เธอจะอยู่บ้านและใช้เวลากับลูกให้มาก

ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอเหลือบมองสายที่โทรมาแล้วสวมหูฟังบลูทูธทันทีและรับสาย

“อันอัน! เธอเห็นในเว่ยปั๋วหรือยัง? ฉันโกรธจะตายแล้ว!” น้ำเสียงเดือดดาลของหลีเสี่ยวเถียนดังขึ้นที่ปลายสาย “ที่เธอใจดีให้โดรนกับลูกค้าก่อนหน้านี้ ผลคือโดนโจมตีในอินเตอร์เน็ตเป็นกระบุง!”

ฉินอันอันคาดเดาผลลัพธ์นี้ไว้แต่แรกแล้ว

รองประธานโจวบอกเธอว่า ตราบใดที่เธอไม่แบ่งปันเทคโนโลยีหลักของเธอ เช่นนั้นแล้วเธอไม่มีทางอยู่ในประเทศนี้ต่อไปได้อย่างราบรื่น

เพราะศัตรูของเธอ เป็นเจ้าของเงินทุนกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ในประเทศ

ไม่ว่าเธอจะทำอะไร พวกเขาจะต้องซื้อพวกหน้าม้าโจมตีทางอินเทอร์เน็ตใส่เธออย่างแน่นอน!

ตอนนี้ที่เธอต้องทำคือการพยายามผ่านมันไปให้ได้!

เธอเชื่อว่าผลิตภัณฑ์ของเธอจะสร้างความประทับใจให้กับลูกค้าได้อย่างแน่นอน

“ฉันไม่ได้อ่าน เธอเองก็อย่าอ่านเลย” น้ำเสียงของเธอสงบมาก

“ฉันเห็นแล้วจะแสร้งทำเป็นไม่เห็นได้ยังไง? ฉันกำลังสาดคำด่าใส่พวกนั้นบนอินเทอร์เน็ตอยู่!” หลีเสี่ยวเถียนพูดอย่างเจ็บปวดใจ “อันอัน ฉันระดมเพื่อน ๆ ทุกคนที่ฉันมีให้ไปสนับสนุนสินค้าของเธอแล้วนะ! เธอต้องอดทนเอาไว้!”

“ขอบคุณ! แต่ว่าคราวหลังไม่ต้องทำขนาดนี้แล้วนะ”

“ถ้าหากฉันเจอปัญหา เธอเองก็จะช่วยฉันเหมือนกันนี่นา!” จู่ ๆ หลีเสี่ยวเถียนก็เปลี่ยนเรื่อง “ฉันจะไม่ไปร่วมพิธีหมั้นของฟู่สือถิงวันพรุ่งนี้หรอก”

ฉินอันอันอดหัวเราะไม่ได้ “หลีเสี่ยวเถียน นั่นไม่จำเป็นเลย”

“จำเป็นสิ! ฉันเกลียดไอ้สารเลวฟู่สือถิงคนนี้มาก! ยังมีนางสารเลวเสิ่นอวี๋คนนั้นอีก! ไปดูพวกเขาหมั้นกัน ฉันจะทนขยะแขยงตัวเองได้เหรอ?”

เนื่องจากน้ำเสียงของหลีเสี่ยวเถียนมีอารมณ์ร่วมมากเป็นพิเศษ ดังนั้นฉินอันอันจึงไม่โน้มน้าวเธออีก

……

ตระกูลฟู่

ฟู่สือถิงอาบน้ำแล้วแต่เขายังไม่ง่วง ดังนั้นเขาจึงลงไปยังชั้นล่างแล้วเปิดไวน์แดงหนึ่งขวด

เขานั่งลงที่บาร์ ดื่มไวน์พลางดูข่าวเกี่ยวกับฉินกรุ๊ปไปด้วย