บทที่ 354

เธอคว้าชายชุดนอนของเขาด้วยมือทั้งสองข้างแล้วมองเขาด้วยแววตาแดงก่ำแสนเย็นชา “จะกินยาหรือไม่มันก็เรื่องของฉัน! คุณอย่ารังแกกันให้มากเกินไปนัก! ไม่อย่างนั้นคุณจะไม่ได้อะไรเลย!”

ในสภาพแวดล้อมที่พร่ามัว เสียงของเธอคมชัดเป็นพิเศษ

ลูกกระเดือกสุดเย้ายวนของเขากลิ้งขึ้นลง

“เอาโทรศัพท์ของฉันคืนมา!” เธอมองที่ลำคอเรียวของเขา

ถ้าเขาไม่ยอมให้ เธอจะกัดเขาในวินาทีถัดไป!

“ฉินอันอัน คุณไม่ควรเมินต่อคำพูดของผม!” เขาพูดเสียงแหบ ดวงตาของเขามืดมนและสลัว “ถ้าคุณกล้ากินยาคุมกำเนิด อย่างนั้นเราก็จะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต!”

หลังจากที่เขาพูดจบเขาก็ยื่นโทรศัพท์มือถือให้เธอ

หลังจากได้รับโทรศัพท์แล้ว เธอก็รีบกระโดดลงจากเตียง หยิบเสื้อผ้าที่อยู่บนพื้นแล้วสวมอย่างรวดเร็ว

ก่อนที่เขาจะออกไป เธอก็ก้าวออกจากห้องไปก่อน!

เวลาตีสองครึ่ง รถบนถนนแล่นผ่านไปสองสามคัน

ลมกระโชกแรงยามค่ำคืนพัดพาความเหนื่อยล้าออกไป

เธอเปิดโทรศัพท์

ปรากฏสายที่ไม่ได้รับหลายสิบสายบนหน้าจอ

สายที่ไม่ได้รับทั้งหมดเป็นสายจากไมค์

เธอต้องการโทรกลับหาเขา แต่เธอจะอธิบายให้เขาฟังได้ยังไง?

สิ่งที่เกิดขึ้นคืนนี้แปลกเกินไป ตอนนี้เธอยังคิดว่ามันไม่ได้เกิดขึ้นจริงด้วยว้ำ

……….

เวลาตีสาม

ที่โรงพยาบาล

ฟู่สือถิงมาที่ห้องพักฟื้นของเสิ่นอวี๋