บทที่ 366

“แม่คะ!”

“แม่ครับ!”

เสียงร้องเรียกของเด็กทั้งสองดังก้องไปทั่ววิลล่า

ในห้องนอน เมื่อฉินอันอันได้ยินเสียงของเด็ก ๆ ร่างกายของเธอแข็งเกร็งทันที

เธอต้องการสลัดตัวออกจากชายที่อยู่ด้านบน แต่เธอกลับทำไม่ได้

“ฟู่สือถิง! ปล่อยฉันนะ!” ในดวงตาของเธอมีน้ำตาอยู่ราง ๆ ด้วยความวิตก

เขาจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้แน่นและไม่มีความคิดที่จะปล่อยไปแม้แต่น้อย

“ผมยังไม่เสร็จ !” เสียงของเขาทุ้มต่ำและไม่พอใจ “คุณคิดว่าพวกเขามีธุระกับคุณจริง ๆ เหรอ?”

“ไม่ว่าพวกเขาจะมาหาฉันตอนไหน มีอะไรผิดปกติหรือไม่ สำหรับฉันแล้ว นั่นคือเรื่องใหญ่สำหรับฉัน!” ดวงตาของเธอแดงก่ำ ขัดขืนเขาแรงขึ้น เขาตอบกลับด้วยการใช้กำลังบังคับเพิ่มขึ้น

เขาตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะไม่ยอมปล่อยเธอไป แล้วเธอจะสลัดหลุดได้ยังไง?

น้ำตาเธอไหลในทันที!

ดวงตาที่มองเขาค่อย ๆ เต็มไปด้วยความเกลียดชัง!

ที่นอกประตู

เมื่อเห็นรุ่ยลากำลังจะร้องไห้ หลีเสี่ยวเถียนจึงรีบอุ้มเธอขึ้นมาทันที

“รุ่ยลาอย่าร้องนะลูก ป้าดื่มมากไปหน่อย เมื่อกี้เลยพูดจาเหลวไหลไป” หลีเสี่ยวเถียนอ้มรุ่ยลาไปที่ห้องเด็ก “ฟู่สือถิงไม่ได้รังแกแม่ของหนู… พวกเราอยู่กันเยอะขนาดนี้ จะปล่อยให้เขารังแกแม่ของหนูได้ยังไง?”

ไมค์หมุนลูกบิดประตู แต่เปิดไม่ออก

ถึงแม้ในใจเขาจะมีไฟโทสะ แต่เขาทุบประตูไม่ได้จริง ๆ

เขาอุ้มเสี่ยวหานขึ้นมาแล้วเดินไปที่ห้องเด็ก

“พี่หาน เธออย่าโกรธไปเลยนะ! ลุงจะเฝ้าหน้าประตูห้องแม่ของเธอเอง! รอจนไอ้สารเลวฟู่สือถิงออกมา ลุงจะต่อยหน้ามันสองครั้งไปเลย!” ไมค์ปลอบเสี่ยวหานที่ขมวดคิ้วมุ่น “เธอกับน้องนอนเถอะนะ พรุ่งนี้พวกเธอยังต้องไปโรงเรียน!”

เสี่ยวหานอดกลั้นความโกรธไว้ในใจและไม่พูดอะไร

หลังจากนั้นไม่นาน เด็กทั้งสองคนก็นอนลงบนเตียง หลีเสี่ยวเถียนและไมค์ก้าวออกมาจากห้อง

“หลีเสี่ยวเถียน ผมว่าคุณดื่มมากไปแล้วจริง ๆ! ไม่ว่าระหว่างพี่ถิงและฉินอันอันจะเกิดอะไรขึ้น คุณไปเสียงดังรบกวนเด็ก ๆ ได้ยังไง? พวกเขายังเล็กขนาดนี้ อย่าเอาพวกเขามาเกี่ยวสิ!” เฮ่อจุ่นจือตำหนิ

หลีเสี่ยวเถียน “คุณมาด่าฉันทำไม?! แน่จริงก็ไปเรียกฟู่สือถิงออกมาสิ! ผู้ชายสารเลวอย่างพวกคุณดีแต่ปกป้องฟู่สือถิงเท่านั้นแหละ!”

ไมค์ “ผมไม่ได้ปกป้องไอ้สารเลวนั่น!”