บทที่ 368

ฟู่สือถิงเยาะเย้ยในใจ

ฉินจือหานคิดจะเป็นพ่อเขา!

น่าขำจริง ๆ

ทว่าเด็กคนนี้นับว่าเด็ดเดี่ยวมาก

เขาค้างที่นี่เมื่อคืนนี้ คาดว่าเด็กคนนั้นจะต้องโกรธจนนอนไม่หลับทั้งคืน

ดังนั้นถึงได้โจมตีบริษัทของเขาในชั่วข้ามคืน

เขาควรจะโกรธ

ทว่าเมื่อในสมองเห็นภาพฉินจือหานโมโหจนนอนไม่หลับแล้วนั้น มุมปากของเขากลับวาดเป็นเส้นโค้งอย่างสนุกสนาน

“เจ้านาย คุณต้องการแจ้งตำรวจไหมครับ?” โจวจื่ออี้ถาม

ฟู่สือถิงก้าวไปข้างหน้าด้วยขายาวของเขา เดินลงไปชั้นล่างต่อแล้วพูดอย่างสบาย ๆ ว่า “ตอนนี้สถานการณ์ของฝ่ายรักษาความปลอดภัยทางไซเบอร์เป็นยังไงบ้าง?”

โจวจื่ออี้ “กำลังเร่งแก้ไขโดยเร็วที่สุดครับ”

ฟู่สือถิง “ต้องใช้เวลาซ่อมนานเท่าไหร่?”

โจวจื่ออี้ “ทางนั้นแจ้งมาว่าจะซ่อมเสร็จก่อนเที่ยงครับ”

ฟู่สือถิงเดินมาถึงชั้นล่างแล้วกล่าวว่า “ไม่ต้องแจ้งความ”

โจวจื่ออี้ “ตกลงครับ เจ้านาย คุณสงสัยว่าฉินจือหานเป็นคนทำใช่ไหมครับ?”

ฟู่สือถิง “ไม่ต้องสงสัยเลย”

โจวจื่ออี้อดหัวเราะไม่ได้ “เอาเถอะครับ! เขานี่เป็นเด็กอัจฉริยะจริง ๆ นะครับ! หลังจากถูกเขาโจมตีคราวที่แล้ว ฝ่ายเทคนิคสร้างไฟร์วอลล์ไว้แล้ว คิดไม่ถึงว่าเขาจะบุกเข้ามาได้อีก”

ฟู่สือถิง “อัจฉริยะแล้วยังไง? อายุยังน้อยก็หลงทางแล้ว ถ้าฉินอันอันยังปล่อยให้เขาหลงทางต่อไป เขาก็ถูกกำหนดให้เตรียมเข้าไปอยู่ในคุกแล้ว”

รอยยิ้มบนหน้าโจวจื่ออี้หายไป

คำพูดเจ้านายร้ายกาจเกินไปแล้ว

ถ้าหากฉินอันอันได้ยินเข้าต้องโกรธมากแน่

“แต่ดูเหมือนว่าเขาจะจัดการกับคุณเพียงเท่านั้น… ไม่เคยได้ยินว่าเขาโจมตีใครเลย” โจวจื่ออี้วิเคราะห์ “ตราบใดที่คุณไม่แจ้งตำรวจ เขาก็จะไม่ติดคุก”