บทที่ 384

คำถามของเขาทำให้เธอต้องขมวดคิ้วทันที!

‘เขากำลังพูดเรื่องอะไร?’

‘เขาถามเธอว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเธอกับแม่ของเขา?’

‘แปลกจริง!’

‘คำถามนี้ เขาถามแม่ตัวเองไม่ได้เหรอ?’

‘ที่แปลกไปกว่านั้นคือ...แม่เฒ่าฟู่บอกว่าจะบอกเขาเรื่องนี้ไม่ใช่เหรอ?’

‘ผ่านไปชั่วโมงกว่าแล้ว ยังไม่ได้บอกเขาอีกเหรอ?’

เธอหยิบแก้วน้ำขึ้นจิบแล้วพยายามให้สงบสติอารมณ์

“ทำไมคุณไม่ถามคำถามนี้กับแม่ของคุณเองล่ะ?” ขณะที่เธอพูดประโยคนั้น ในใจมีความสงสัยอยู่ในใจแล้ว

มีบางอย่างที่ทำให้แม่เฒ่าฟู่ไม่สามารถบอกความจริงกับฟู่สือถิงได้ใช่ไหม

“แม่ของผมเสียชีวิตแล้ว” เขาพูดพร้อมกับสูดหายใจอย่างแรง “สายล่าสุดที่แม่โทรหาก่อนที่เธอจะเสียชีวิตคือคุณ ดังนั้นผมจึงอยากรู้ว่าพวกคุณคุยอะไรกัน”

แก้วน้ำในมือสั่น!

หลังจากสับสนอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็รีบวางแก้วน้ำลงและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “แม่ของคุณเสียแล้วเหรอ? เกิดอะไรขึ้น?”

“ตอบคำถามผมสิ! คุณคุยอะไรกับแม่?!” เขาค่อย ๆ หมดความอดทน!

เดิมทีเขาคิดว่าการตายของแม่เป็นอุบัติเหตุ แต่ตอนนี้เขาเริ่มสงสัยแล้ว

‘แม่อาศัยอยู่ในบ้านเดิมมาเกือบตลอดชีวิต ทำไมจู่ ๆ เธอถึงล้ม?’

‘เธอถูกยั่วยุก่อนล้มหรือเปล่า?’

‘ครั้งล่าสุดที่เธอโทรหาฉินอันอัน น่าสงสัยมาก!’

‘พวกเขาไม่ได้ติดต่อมาเป็นเวลานาน แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงคุยโทรศัพท์กันตั้งห้านาที?’

ใบหน้าของฉินอันอันเปลี่ยนเป็นสีแดงเมื่อเขาถาม

เธอกลัวว่าแม่เฒ่าฟู่จะบอกความจริงกับเขา แต่เธอก็คิดไม่ถึงเลยว่าแม่เฒ่าฟู่จะเสียชีวิต!

การตายของแม่เฒ่าฟู่ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ แต่น้ำเสียงของเขาเหมือนจะหมายความว่า ‘คุณนั่นแหละที่ฆ่าแม่ของผม!’