บทที่ 388

รถโรลส์รอยซ์สีดำมุ่งไปข้างหน้าจากเมืองที่พลุกพล่านไปยังชานเมืองที่มีประชากรเบาบาง

ฉินอันอันนั่งอยู่ที่เบาะหลังและหลับตาพักผ่อน

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน รถก็หยุด เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นและมองออกไปนอกหน้าต่าง

เห็นเพียงป่าทึบแปลก ๆ ข้างนอกและหนาวเย็น

คำถามมากมายผุดขึ้นมาในใจของเธอ

‘ที่นี่ที่ไหน?’

‘ทำไมเขาถึงพาเธอมาที่นี่?’

“ที่นี่ที่ไหน?” เธอเงยหน้าขึ้นถามเขา

“รีสอร์ทแห่งหนึ่งของผม” เขาเปิดประตูรถแล้วลงจากรถ

‘รีสอร์ท?’

เขาไม่ได้พาเธอมาที่นี่เพื่อพักผ่อนแน่นอน

เธอลงจากรถแล้วเดินตามเขาไปที่รีสอร์ททีละก้าว

รีสอร์ทแห่งนี้เป็นสถาปัตยกรรมสไตล์กอทิก

อาคารสีครามแห่งนี้ตั้งอยู่ในป่าทึบ เต็มไปด้วยบรรยากาศอันน่าสยดสยอง

เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าไปในคุกแทนที่จะเป็นรีสอร์ท

เธอหันกลับมาเห็นบอดี้การ์ดของเขาตามหลังมาติด ๆ

ตอนนี้เธอไม่สามารถหลบหนีได้จริง ๆ

หลังจากเข้าไปในรีสอร์ทแล้ว เธอก็ขมวดคิ้วเมื่อเห็นวิวด้านในที่เปิดโล่ง

สไตล์การตกแต่งภายในดูมืดมนทำให้รู้สึกหดหู่!

“ฉินอันอัน คุณเริ่มติดต่อกับแม่ของผมตั้งแต่เมื่อไร?” เสียงทุ้มต่ำของเขาดังตามมา

ในขณะนั้นประตูวิลล่าปิดช้า ๆ

เธอมองประตูที่ปิดสนิทและถามด้วยความสับสน “ถ้าฉันไม่ตอบคำถามของคุณ ฉันจะออกจากที่นี่ไม่ได้ใช่ไหม?”