บทที่ 39

ฉินอันอันตอบ “อืม ฉันคิดว่าการที่เราอยากพัฒนาระบบรถยนต์ไร้คนขับให้สำเร็จ คงเป็นแค่เรื่องในจินตนาการเท่านั้น ระบบคอมพิวเตอร์ขั้นสูงจะทำได้ดีกว่าสมองของมนุษย์งั้นเหรอ? ตัวฉันเองก็ยังกังขาในโครงการนี้เลย ไม่ต้องพูดถึงนักลงทุนหรอก?”

“อย่ามองโลกในแง่ร้ายเกินไปสิ มีเศรษฐีตั้งเยอะที่ลงทุนในโครงการโดยที่ไม่ได้คำถึงถึงความเป็นไปได้แต่ลงทุนเพื่อสนับสนุนความคิดสร้างสรรค์ด้วย คืนนี้มีปาร์ตี้ คนที่ไปล้วนแต่เป็นทายาทตระกูลเศรษฐี เธอไปกับฉันไหม? เราอาจจะได้เจอคนที่ยินดีมอบเงินลงทุนใก้เธอก็ได้นะ?”

ฉินอันอันกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “ช่างมันเถอะ! ทายาทตระกูลเศรษฐีรุ่นที่สองไม่มีประโยชน์อะไร ต้องรุ่นที่หนึ่งสิถึงทำได้”

“คนพวกนั้นก็จะมาด้วยเหมือนกัน เธอไปลองเสี่ยงโชคดูเถอะน่า!” หลีเสี่ยวเถียนพูดพร้อมกับสารภาพ “ที่จริงฉันเองก็ไม่อยากไปหรอก พ่อของฉันต่างหากที่บังคับให้ฉันไป เขาจัดคู่นัดบอดไว้ให้ฉัน คืนนี้เธอไปเป็นเพื่อนฉันเถอะนะ ตกลงไหม?”

ฉินอันอันไม่อาจขัดใจเธอได้ “ก็ได้”

ช่วงหัวค่ำ เวลาหนึ่งทุ่ม

หลีเสี่ยวเถียนขับรถพาฉินอันอันไปยังโรงแรมระดับห้าดาวที่มีชื่อเสียงมาอย่างยาวนานในเมืองนี้

“อันอัน เดี๋ยวพอเข้าไปแล้ว พวกเราแยกกันนะ แบบนี้เธอจะได้มองหานักลงทุนสะดวกขึ้น” หลีเสี่ยวเถียนเอ่ย

ฉินอันอันพยักหน้า “ฉันไม่ลืมหรอกว่าเธอมานัดบอด ฉันเองก็ไม่อยากไปเป็นกว้างขวางคอเธอ”

“ฮ่า ๆ เธออย่าลืมเช็คโทรศัพท์บ่อย ๆ นะ ถ้าหากฉันทนไม่ไหว ฉันจะส่งข้อความหาเธอ”

“ตกลง”

ทั้งสองเข้าไปในโรงแรม ก่อนจะแยกกันเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงไป

ฉินอันอันเดินไปที่โซนเครื่องดื่ม หยิบน้ำผลไม้มาหนึ่งแก้ว จากนั้นก็พบที่นั่งตรงมุมห้อง

เธอวางแผนว่าจะไปดูเสียหน่อยว่าคู่นัดบอดของหลีเสี่ยวเถียนเป็นอย่างไรบ้าง

ครอบครัวของหลีเสี่ยวเถียนเป็นเจ้าของห้างสรรพสินค้า บริษัทไม่ได้ถูกจดทะเบียนเป็นมหาชน แต่ก็พอมีชื่อในประเทศอยู่บ้าง ครอบครัวของเธอมั่งคั่งอย่างมาก

การนัดบอดที่ครอบครัวของเธอจัดเตรียมไว้ให้ จะต้องเป็นคนที่มีความเหมาะสมกันในทุกด้านอย่างแน่นอน

ทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าหน้าตา อายุและบุคลิกภาพของอีกฝ่ายเป็นอย่างไรเท่านั้น

ครู่หนึ่ง ใบหน้างดงามและหล่อเหลาที่ค่อนข้างคุ้นตาได้ปรากฏขึ้นในดวงตาของฉินอันอัน

ทำไมคู่นัดบอดของหลีเสี่ยวเถียน…ถึงได้ดูคุ้นตานัก?!

ผู้ชายคนนี้ดูเหมือนเฮ่อจุนจือเลย?!