บทที่ 399

แต่หลังจากเห็นข้อความของไมค์ เขาก็ระงับเอาไว้

‘ช่างเถอะ ไม่สนแล้ว!’

‘แค่แกล้งทำเป็นไม่รู้อะไรไปซะ’

ครั้งนี้เจ้านายทำมากเกินไปจริง ๆ

จะเอาตัวฉินอันอันไปโดยไม่ยอมให้คนในครอบครัวติดต่อได้ยังไง?

เปลี่ยนจากไมค์เป็นเขา เขาก็คงโกรธจัดเช่นกัน

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนถึงเวลาสิบเอ็ดโมง

เสี่ยวหานไม่ได้ป่วนพิธีศพ เขาไม่เห็นแม้แต่เงาของเสี่ยวหานด้วยซ้ำ

ไม่รู้ว่าเสี่ยวหานวางแผนในใจไว้ว่ายังไง

ไม่ว่าแผนของเขาจะเป็นเช่นไร เขาคงจะรู้ว่าทำได้ยากจึงยอมแพ้ไปแล้ว

หลังจากพิธีศพเสร็จสิ้นลง เหล่าแขกที่มาร่วมงานต่างทยอยมุ่งหน้าไปทานอาหารกลางวันที่โรงแรม

โจวจื่ออี้เดินไปหาฟู่สือถิง

“เจ้านายครับ”

ฟู่สือถิงหยุดชะงัก แล้วหันมามองเขาด้วยสายตาเย็นเยือก

โจวจื่ออี้กล่าวอย่างลำบากใจ “ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ”

ฟู่สือถิงได้ยินแล้วก็ก้าวเท้าไปที่ลานจอดรถ

โจวจื่ออี้รีบเดินตามเขาไปอย่างรวดเร็ว รวบรวมความกล้าแล้วถามว่า “เจ้านายรับ คุณฉินอยู่กับคุณใช่ไหมครับ? ลูกทั้งสองคนของเธอเป็นห่วงความปลอดภัยของเธอมาก…”

ลูกกระเดือกฟู่สือถิงขยับขึ้นลง เขาพูดเสียงแห้บพร่า “เธอยังไม่ตาย”

โจวจื่ออี้ถึงกับงง

‘ทำไมถึงเป็นคำตอบเช่นนี้?’

‘เธอยังไม่ตายหมายความว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม? แต่ว่าชีวิตไม่ดีงั้นเหรอ?’

‘กำลังจะตายก็สามารถพูดได้ว่ายังไม่ตายเหมือนกัน’

‘เพราะฉะนั้นอาการของเธอตอนนี้เป็นยังไงกันแน่?’

ขณะที่โจวจื่ออี้อยู่ในสภาวะมึนงง ฟู่สือถิงเดินไปถึงรถโรลส์รอยซ์สีดำแล้ว

บอดี้การ์ดเปิดประตู และรายงานเขาด้วยสีหน้าจนหนทาง “คุณอิ๋นอิ๋นรอคุณอยู่ในรถ”

อิ๋นอิ๋นเงยหน้าขึ้น ดวงตาสดใสมองไปทางฟู่สือถิงและพูดอย่างดื้อรั้น “พี่ชายคะ ฉันอยากอยู่กับพี่ พี่ไปที่ไหนฉันก็จะไปด้วย”