บทที่ 401

เขากัดฟัน ดวงตามองผ่านใบหน้าเธอไปอย่างเย็นชา

เขาวางชามโจ๊กลงแล้วพยุงตัวเธอขึ้น เอาหมอนสองใบวางไว้ด้านหลังเธอแล้วให้เธอเอนตัวพิง

จากนั้นเขายกชามโจ๊กขึ้นมาแล้ววางลงในมือเธอ

เธอรับชามมา มือขวาเตรียมจะใช้ช้อนตักโจ๊กในชาม ทันใดนั้นมือซ้ายก็หมดแรง… หลังจากมือที่ถือชามสั่น

เทา ชามในมือก็หล่นลงไปบนผ้าห่ม

โจ๊กในชามทะลักออกมาหมด

เธอมองดูโจ๊กที่หกด้วยสีหน้าประหลาดใจแล้วเม้มปาก

ฟู่สือถิงมองดูภาพนี้แล้วหัวใจก็เจ็บปวด

เธอไม่ได้ตั้งใจ!

เขามองออกว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ!

เธออยากกินโจ๊กด้วยตัวเอง แต่ตอนนี้เธอไม่มีแรงถือชามโจ๊กเลยด้วยซ้ำ!

ก่อนที่น้ำตาของเธอจะไหล เขาเอาผ้าห่มบนตัวเธอที่เปื้อนออก

“ฉินอันอัน คุณจะต้องดีขึ้น! อย่าร้องไห้!” เขาอยากปลอบใจเธอ ทว่าพอเอ่ยปากพูด น้ำเสียงของเขาเคร่งเครียดราวกับเป็นการบรรยาย

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ อยากจะอธิบาย แต่ว่าเธอล้มตัวลงนอนและหันหลังให้เขาแล้ว

เขาไม่ได้ยินเสียงเธอร้องไห้ แต่เขารู้ว่าเธอกำลังร้องไห้

เขาหยิบผ้าห่มสะอาดออกมาจากตู้แล้วห่มให้เธอ

“ผมจะให้แม่บ้านต้มมาอีกชาม” เขานั่งลงที่ขอบเตียง ขณะที่มองท้ายทอยของเธอแล้วพูดอย่างเศร้าใจ

เธอหลับตาลงแล้วไม่พูดอะไร

จู่ ๆ เธอก็ปวดหัวอย่างรุนแรง

สิ่งนี้มีเหตุจากภาวะโลหิตจาง

หลังจากที่เธอหลับไปแล้ว เขาออกมาจากห้อง

เมื่อคืนนี้เขาไม่ได้นอนทั้งคืนและตอนนี้เขามีอาการปวดหัวรุนแรง

เขาเข้าไปในห้องที่อยู่ข้าง ๆ และคิดว่าจะนอนพักสักหน่อย

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา