บทที่ 404

ปุ่มกดสีแดงนี้คือปุ่มฉุกเฉินแจ้งตำรวจ

มันเชื่อมต่อกับไมค์

เมื่อกดปุ่มนี้แล้วมันจะส่งตำแหน่งออกไป

ขอเพียงแค่เขากดปุ่มนี้ ไมค์จะแจ้งตำรวจ

หากไม่ถูกบบีบบังคับ เขาก็ไม่อยากฉีกหน้าฟู่สือถิง!

ทั้งหมดนี้เป็นฟู่สือถิงที่บีบบังคับเอง

“เสี่ยวหาน…” ฉินอันอันร้องออกมาอย่างร้อนใจ หังจากที่นอนเหยียดบนเตียง

เสี่ยวหานเดินไปที่เตียงทันทีแล้วจับมือของเธอ “แม่ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมอยู่ที่นี่”

ฉินอันอันสีหน้ากังวลแล้วพูดกับเขา “เสี่ยวหาน ตอนนี้แม่เคลื่อนไหวไม่สะดวก ไว้หายดีแล้วแม่จะกลับบ้านนะ เดี๋ยวฟู่สือถิงเข้ามา แม่จะขอให้เขาจัดคนขับรถส่งลูกกลับไป… ลูกจะต้องเป็นเด็กดีเชื่อฟังนะ…”

เสี่ยวหานขมวดคิ้ว “แม่ แม่ไม่ต้องขอร้องเขา! ผมกับแม่เราจะกลับบ้านด้วยกัน! ผมสัญญากับน้องไว้แล้วว่าจะพาแม่กลับบ้าน!”

ฉินอันอัน “ตอนนี้แม่ไม่สะดวก…”

เสี่ยวหาน “ผมแจ้งตำรวจแล้วครับ รถตำรวจจะพาพวกเรากลับบ้าน”

คิ้วเธอกระตุกทันที สายตามองไปทางด้านหลังเสี่ยวหาน

ฟู่สือถิงยืนอยู่ที่ปากประตู!

คำพูดของเสี่ยวหานเมื่อกี้นี้ เขาได้ยินแล้ว

ฉินอันอันดึงเสี่ยวหานมาไว้ข้างตัวทันที

เสี่ยวหานงุนงงกับปฏิกิริยาของแม่ ขณะที่หันกลับไปมองตามสายตาของแม่

หลังจากเห็นใบหน้าที่มืดสลัวและเย็นชาของฟู่สือถิง เสี่ยวหานพูดเสียงดังราวกับกลัวว่าเขาจะไม่ได้ยินที่เขาพูดเมื่อกี้ “ผมแจ้งตำรวจแล้ว!”

“เสี่ยวหาน ลูกไม่ต้องพูดแล้ว!” ฉินอันอันกลัวว่าเขาจะยั่วให้ฟู่สือถิงโกรธ

รอยฟกช้ำบนคอของเขาที่ทิ่มแทงสายตาเธอ คอยย้ำเตือนเธอ ถ้ายังไม่ได้ไปจากที่นี่ เขาจะทำอะไรตามอำเภอใจไม่ได้!

เธอตายอยู่ที่นี่ได้ แต่เสี่ยวหานจะตายไม่ได้!

ฟู่สือถิงเดินเข้ามาด้วยสีหน้ามืดมน