บทที่ 410

เสียงกรีดร้องของเธอดึงดูดความสนใจของบอดี้การ์ดที่อยู่ข้างนอกอย่างรวดเร็ว!

ทันทีที่เปิดประตู ไฟก็สว่างขึ้น!

ภาพบนเตียงทำให้บอดี้การ์ดตกใจแทบช็อก!

“หมอ! รีบไปตามหมอเร็ว!” บอดี้การ์ดตะโกนบอกคนข้างนอกแล้วรีบเดินไปที่เตียง

ฉินอันอันร้องไห้และพูดกับบอดี้การ์ด “เอามือของเขาออก! รีบเอามือของเขาออกเร็ว!”

ทีแรกบอดี้การ์ดคิดว่าฉินอันอันจะฆ่าฟู่สือถิง

แต่เขาต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการเอามือฟู่สือถิงที่ถือมีดอยู่ออก!

ดังนั้น ฟู่สือถิงจึงเป็นคนที่จับมีดในมือของฉินอันอันแทง

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือฟู่สือถิงจะฆ่าตัวตาย

หลังจากที่บอดี้การ์ดมือที่เปื้อนเลือดของฟู่สือถิงออก ฉินอันอันก็ลุกจากเตียงทันที

หมอเข้ามาพร้อมกล่องยา

ฉินอันอันคว้ากล่องยาจากมือของเขาแล้ววิ่งไปที่เตียงเพื่อหยุดเลือดให้ฟู่สือถิง!

หมองง!

ทำไมฉินอันอันถึงเดินเร็วขนาดนี้?

ขาหายดีแล้วเหรอ?

เธอคว้ากล่องยา...เธอคว้ากล่องยาไปแล้ว!

หลังจากที่หมอรู้สึกตัวแล้ว เขาก็รีบเดินไปข้างเตียง

ทันใดนั้น เขาก็ต้องตกใจกับมีดสั้นที่ปักอยู่ตรงหัวใจของฟู่สือถิง!

และยังตกใจกับผ้าปูที่นอนและผ้านวมสีแดงเช่นกัน!

“นี่ นี่...นี่!”

บอดี้การ์ดคว้าแขนของฉินอันอันด้วยมือเดียวแล้วพยายามดึงเธอออกไป แต่กลับถูกเธอผลักอย่างแรง!

“คุณฉิน คุณแน่ใจเหรอครับ?! คุณอย่ามัวโอ้เอ้สิ!” บอดี้การ์ดขมวดคิ้ว สีหน้าไม่ไว้วางใจเธอ

ดวงตาของฉินอันอันแดงก่ำ เธอสะอื้น “หยุดเลือด! ฉันทำได้!”

เสียงของเธอทำให้ฟู่สือถิงไออย่างแรงและรู้สึกตัว

เขาเห็นใบหน้าของฉินอันอันเต็มไปด้วยน้ำตาพลางถือกล่องยาอยู่ในมือ

เขาเหยียดแขนยาวออก พยายามหลบเธอ