บทที่ 42

ฉินอันอันคิดว่า ถ้าผู้หญิงคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้ตัวเองคงเป็นเมียน้อยแล้วใช่ไหม?

และหากผู้หญิงคนนั้นไม่มีชีวิตอยู่แล้ว จะเท่ากับว่าเธอเป็นแค่ตัวแทนของผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า?

ไม่ว่าจะเป็นอย่างแรกหรืออย่างหลัง ก็ล้วนแต่เจ็บปวดไม่น้อย

ระหว่างที่จิตใจของฉินอันอันกำลังสับสนอยู่นั้นเอง ความคิดของฟู่ซื่อถิงก็ล่องลอยไปที่อื่นเช่นกัน

“ฉินอันอัน บอกผมหน่อยสิว่าคุณชอบฟู่เย่เฉินตรงไหน!” เขาควักกล่องบุหรี่ออกมาด้วยสีหน้าอ่านยาก

“ฉันไม่ได้ชอบเขาแล้ว” เสียงฉินอันอันฟังดูอู้อี้

ถ้าไม่ใช่เพราะเพิ่งจะพูดคุยกับเขา บางทีเธออาจจะใช้ฟู่เย่เฉินยั่วโมโหเขาต่อไปได้

ถึงแม้ว่าพฤติกรรมแบบนี้มันจะดูไม่รู้จักโตมากก็ตาม

แต่ทุกครั้ง ฟู่ซื่อถิงมักจะอารมณ์เสียใส่เธอเพราะเรื่องขี้ปะติ๋วเสมอ

ถ้าเธอไม่ทำอะไรเพื่อเป็นการตอบโต้บ้าง เธอคงจะอัดอั้นตายไปเสียก่อน

“พอคุณมองออกว่าเขาเป็นพวกขี้แพ้ ก็เลยเลิกชอบงั้นเหรอ?” เขาคีบบุหรี่ไว้ที่ระหว่างนิ้ว ไม่ได้จุดมัน

“ในสายตาของคุณ นอกจากเงิน ก็ไม่มีเรื่องอื่นแล้วเหรอ?” ฉินอันอันถามเขา “ตอนแรก ที่ฟู่เย่เฉินตามจีบฉัน เขาเขียนบทกวีรักส่งให้ฉันทุกวัน ทุกสุดสัปดาห์เขาจะพาฉันไปดูนิทรรศการศิลปะ พาไปดูคอนเสิร์ต พวกเราคุยกันแต่เรื่องสวยงาม…”

“สวยงามเหรอ? ผมกลับมองว่ามันไร้สาระ! เพราะว่าในสมองของเขามีวิธีจีบผู้หญิงไงล่ะ อาชีพการงานถึงได้ล้มเหลวไม่เป็นท่า” ฟู่ซื่อถิงแทรกเธอด้วยเสียงทุ้มลึก “เรื่องที่สวยงามประเภทนี้ โง่เง่าจนน่าหัวเราะ!”

ฉินอันอันเอ่ยขึ้นบ้าง “ฟู่ซื่อถิง หรือว่าคุณเกิดมาปุ๊บก็เป็นผู้ใหญ่และประสบความสำเร็จขนาดนี้เลยเหรอ? ตอนอายุสิบห้า ฉันก็แค่ชอบผู้ชายหล่อ ตอนอายุสิบหก ฉันก็ชอบผู้ชายที่เรียนเก่ง ตอนอายุสิบเจ็ด ฉันก็ชอบผู้ชายที่เล่นบาสฯเก่ง อายุสิบเก้า ฉันก็ชอบผู้ชายที่มีความสามารถ…”

“ฉันเคยชอบฟู่เย่เฉิน ถึงแม้ตอนนี้ฉันจะเกลียดเขา แต่เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ จะให้ทำเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นไม่ได้”

“เลิกพูดได้แล้ว!” ฟู่ซิ่ถิงหักบุหรี่ที่อยู่ระหว่างนิ้วของเขาเป็นสองส่วน ดวงตามีความหนาวเย็นปรากฏขึ้น “รีบกลับห้องตัวเองไปซะ!”

ฉินอันอันเม้มริมฝีปากสีสดของเธอ แล้วลุกขึ้นจากโซฟา

เธอไม่ได้ตรงกลับไปที่ห้อง เพราะเธอหิวมาก

เธอเดินตรงไปที่ห้องทานอาหารแทน

“ป้าจาง มีอาหารไหมคะ?”

ท่าทางของเธอดูราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนกับคนที่ทะเลาะกับฟู่ซื่อถิงเมื่อกี้นี้ไม่ใช่ตัวเอง

แม่บ้านจางเตรียมอาหารเย็นให้เธอทันที

เธอนั่งลงในห้องกินข้าว พอเปิดโทรศัพท์ดูก็เห็นข้อความจากหลีเสี่ยวเถียน

ทั้งหมดมีสามข้อความ