บทที่ 424

เมื่อบอดี้การ์ดเฝ้ายามที่ประตูมองเห็นฉินอันอันแล้ว พวกเขาต่างก็คิดว่าตัวเองตาลาย

หลังจากที่สร้างปัญหาให้ฟู่สือถิงแล้ว เธอยังกล้าโผล่หน้ามาอีกเหรอ?

ก่อนหน้านี้ถ้าบอดี้การ์ดเห็นเธอมา เขาจะเปิดประตูให้เลยในทันที

แต่ตอนนี้บอดี้การ์ดไม่เปิดประตูให้เธออีกแล้ว เขาโทรไปห้องนั่งเล่นที่อยู่ชั้นหนึ่ง

ป้าจางรับสาย

“ฉินอันอันมาครับ ยืนอยู่นอกประตูลานบ้าน” บอดี้การ์ดพูด

ป้าจางตกตะลึง “โอ้ ฉันจะรีบออกไปดูเดี๋ยวนี้เลย”

เมื่อวางสายแล้ว ป้าจางก็รีบก้าวเท้าเดินไปทางประตู

ก่อนหน้านี้ท้องฟ้าไม่มีเมฆ ตอนนี้กลับมีเมฆครึ้มปรากฏขึ้น

ป้าจางไม่ได้ให้ฉินอันอันเข้ามา แต่เธอเดินออกไปที่นอกประตูลานบ้าน

“อันอัน” ป้าจางพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “คุณมาพบคุณผู้ชายเหรอคะ?”

ป้าจางรู้ว่าฉินอันอันเป็นคนทำให้ฟู่สือถิงบาดเจ็บ ดังนั้นป้าจางไม่มีทางที่จะคิดถึงความรู้สึกเก่า ๆ ที่มีต่อเธอได้ ฟู่สือถิงเกือบตายจากการบาดเจ็บครั้งนี้ เขาไม่อยากเจอเธอแน่นอน

ฉินอันอันพยักหน้า “เขาอยู่บ้านไหมคะ?”

“อยู่ค่ะ หลังจากออกจากโรงพยาบาล เขาพักฟื้นอยู่ที่บ้านมาตลอด” ป้าจางตอบ “คุณหมอให้เขาพักอยู่ที่บ้านอย่างน้อยหนึ่งเดือนค่ะ”

หลังจากที่ฉินอันอันคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็พูดตามความจริงว่า “ฉันมีเรื่องอยากพบกับเขาค่ะ”

ป้าจาง “อันอัน คุณมีเรื่องอะไรถึงอยากเจอเขา? ตอนนี้เขาอยู่ในสภาพที่จำเป็นต้องพักผ่อน คุณหมอกำชับดิฉันซ้ำแล้วซ้ำอีกว่า ถ้าไม่มีเรื่องจำเป็นอะไร ก็อย่าได้รบกวนเขา”

ฉินอันอันเข้าใจว่าป้าจางหมายความว่าอะไร

ตอนนี้เขาต้องพักผ่อนจริง ๆ

“อันอัน ขอโทษด้วยนะคะ ไม่ใช่ดิฉันไม่ยอมให้คุณเข้าไปแล้วก็ไม่ใช่ว่าไม่ยอมให้คุณเจอเขา…ถึงดิฉันไปแจ้งเขา เขาเองก็ไม่อยากเจอคุณ” ป้าจางเห็นประกายความผิดหวังฉายแวบขึ้นมาในดวงตาฉินอันอัน จึงอธิบายอย่างอดทน

ฉินอันอันพยักหน้าและพูดอย่างสงบ “ฉันไม่โทษป้าจางหรอกค่ะ”

เห็นเธอเป็นแบบนี้ ป้าจางใจอ่อนทันที “งั้นคุณรอตรงนี้นะคะ ดิฉันจะไปถามเขาเดี๋ยวนี้แหละ”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ให้เขาพักผ่อนเถอะ!” ฉินอันอันใจเย็นลงแล้ว

อาการขณะนี้ของฟู่สือถิง ไม่เหมาะที่จะได้รับการกระตุ้นใด ๆ เลยจริง ๆ

ตอนนี้เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าเด็กแข็งแรงหรือไม่