บทที่ 44

เกิดเสียงดังโครมคราม ตอนที่บอดี้การ์ดดึงฉินอันอันออกมา

คนในห้องทำงานจึงเงยหน้ามองมาที่ประตู

เมื่อฟู่ซื่อถิงเห็นร่างเพรียวบางของฉินอันอัน เขาก็ลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ “ฉินอันอัน คุณมาทำอะไรที่นี่?”

ฉินอันอันสะบัดแขนบอดี้การ์ดออกทันที หลังจากจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้ว ก็เดินเข้าไปในห้อง

“ฉันมาหาศาสตราจารย์หู” เธอเดินมาที่ด้านหน้าฟู่ซื่อถิง มองเขาด้วยใบหน้าสงสัย “คุณเองก็มาหาศาสตราจารย์หูเหมือนกันเหรอ?”

ศาสตราจารย์หูชิงมองไปที่พวกเขาสองคนแล้วดันแว่นตาบนจมูก “พวกคุณสองคนสนิทกันเหรอ?”

ฉินอันอันอยากจะพูดว่า “ไม่สนิท” แต่ฟูซื่อถิงกลีบเอ่ยปากเสียก่อน “ศาสตราจารย์หูครับ ธุระของผม โปรดเก็บไว้เป็นความลับด้วยนะครับ”

ศาสตราจารย์หู “วางใจได้ ก่อนเป็นแพทย์ต้องเรียนรู้ที่จะมีจรรยาบรรณเสียก่อน”

ฟู่ซื่อถิงตอบกลับ “ถ้าอย่างนั้นผมกลับก่อนนะครับ”

ศาสตราจารย์หูชิงพยักหน้า

ฟู่ซื่อถิงก้าวมาด้านหน้าด้วยขายาว ๆ ของเขา ตอนที่เขาเดินผ่านฉินอันอัน เขาก้เหลือบมองเธอโดยไม่พูดอะไร

เธอรู้สึกงุนงงเล็กน้อย

ทำไมเขาไม่ตอบคำถามของเธอ?

อีกอย่าง คำพูดที่เขาพูดกับศาสตราจารย์หูชิงนั้นก็ทำให้เรื่องยิ่งดูลึกลับ เขาซ่อนความลับอะไรไว้กันแน่?

“นักศึกษาคนนี้นี้ มาเพื่อพบฉันงั้นเหรอ?” ศาสตราจารย์หูชิงพูด นั่นช่วยดึงสติของฉินอันอันกลับมา “อีกสิบนาทีฉันก็ต้องไปแล้ว เธอมีคำถามอะไรอยากถามฉันหรือ?”

ฉินอันอันนำเอกสารที่เตรียมไว้ออกมาทันที “ศาสตราจารย์หูคะ ขออภัยที่เสียมารยาทรบกวนคุณ ฉันชื่อฉินอันอันเป็นนักศึกษาปีสี่ของคณะแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัยเอค่ะ นี่เป็นวิทยานิพนธ์ที่อ้างอิงเกี่ยวกับกรณีการตรวจคนไข้ก่อนหน้านี้ของคุณ และเพราะว่าข้อมูลทั้งหมดคือการตรวจสอบทางออนไลน์ แล้วบนอินเตอร์เน็ตก็ไม่ได้มีข้อมูลมากนัก ส่วนใหญ่แล้วคือการอนุมานของฉันเองค่ะ ฉันกลัวว่าถ้ามีส่วนที่ฉันเขียนผิดจะเป็นการล่วงเกินคุณได้ จึงอยากขอให้คุณช่วยตรวจดูค่ะ”

ศาสตราจารย์หูรับต้นฉบับวิทยานิพนธ์ที่เธอส่งมา

......

หลังจากที่ฟู่ซื่อถิงขึ้นรถแล้ว ก็มองไปทางตึกอำนวยการด้วยสายตาลุ่มลึก

ฉินอันอันกำลังเรียนแพทย์งั้นเหรอ?

เขารู้มาว่าเธอแค่เรียนศิลปะ หรือว่าข้อมูลของเขาจะผิดพลาด?

เขากดเบอร์โทรของโจวจื่ออี้