บทที่ 457

เป็นฟู่สือถิงที่เกือบจะบีบคอเขาจนตายและเป็นฟู่สือถิงที่รังแกแม่ของเขา

อิ๋นอิ๋นไม่เคยทำร้ายพวกเขาเลย

ไมค์เดินมาพร้อมกับคอมพิวเตอร์ พอเห็นอิ๋นอิ๋น ก็ยิ้มแล้วพูดว่า “อิ๋นอิ๋น สวัสดี!”

อิ๋นอิ๋นมองไปที่ไมค์อย่างเขินอายเล็กน้อย

“เธอมาคนเดียวเหรอ?” ไมค์มองอิ๋นอิ๋นแล้วยิ้มอย่างสุภาพบุรุษ

“พี่ชายของฉันใกล้จะมาถึงแล้วค่ะ” อิ๋นอิ๋นตอบเขา

“โอ้ เธอหายดีแล้วหรือยัง หัวยังเจ็บอยู่หรือเปล่า?” ไมค์มองวิกผมอันสวยงามบนหัวของเธอแล้วเอื้อมมือไปแตะมัน

อิ๋นอิ๋นส่ายหน้า “ไม่เจ็บค่ะ ถ้าไม่ไปโดนมันเข้า”

ไมค์เข้าไปใกล้เธอ เลิกผมสีบลอนด์บนศีรษะของเขาออก แสดงบาดแผลบนศีรษะให้เธอดู “ดูสิ เราทั้งคู่มีแผลเหมือนกันเลยใช่ไหม?”

อิ๋นอิ๋นรู้สึกประหลาดใจในตอนแรก จากนั้นก็พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “หัวของคุณก็มีปัญหาด้วยเหรอคะ?”

“ใช่! แต่ฉันหายดีแล้ว เธอเองก็ต้องพยายามฟื้นตัวเหมือนกันนะ!”

อิ๋นอิ๋น “ได้ค่ะ! ถ้าฉันดีขึ้นเมื่อไหร่ ฉันมีเรื่องสำคัญมากที่ต้องทำ!”

“โอ้? เธอมีอะไรสำคัญที่ต้องทำเหรอ?”

สีหน้าของอิ๋นอิ๋นแข็งทื่อ จากนั้นเธอก็วิ่งไปหาบอดี้การ์ด

หลังจากที่อิ๋นอิ๋นจากไป เสี่ยวหานและรุ่ยลาก็นั่งข้างไมค์ตามลำดับเพื่อดูว่าไมค์สามารถแฮกโทรศัพท์ของแม่เขาได้หรือไม่ และค้นหาสาเหตุที่แม่ของเขาไม่ยอมกินข้าว

ไม่นานหลังจากปฏิบัติการได้เริ่มต้นขึ้น ฉินอันอันก็มาถึง!

เธอคิดถึงลูก ๆ ทั้งสองคนของเธอ ดังนั้นเธอจึงมาก่อนล่วงหน้า

เธอเห็นหน้าจอคอมพิวเตอร์ของไมค์

“นายกำลังทำอะไร?” ตอนที่ถามคำถามนี้เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะแฮกเธอ

ไมค์แทบจะกรีดร้องด้วยความกลัว

เขารีบปิดคอม

“แม่!” รุ่ยลากอดฉินอันอันอย่างตื่นเต้น “แม่ วันนี้แม่สวยมากเลย!”