บทที่ 460

เมื่อครู่นี้เขาส่งข้อความไปบอกแพทย์ประจำตระกูลเกี่ยวกับอาการของฉินอันอัน แพทย์ประจำตระกูลบอกว่าเธอป่วยไม่ก็ตั้งครรภ์

เขารีบตัดข้อแรกทิ้งอย่างรวดเร็วเพราะฉินอันอันเองก็เป็นหมอ

หากเธอป่วยหนัก เธอคงจะไม่มางานแต่งงานของหลีเสี่ยวเถียน ยิ่งคืนสละโสดยิ่งแล้วใหญ่

และหากไม่ใช่เพราะโรคร้ายแรงจะทำให้คนน้ำหนักลดได้มากในระยะเวลาอันสั้นได้อย่างไร?

นอกจากนี้ไม่ใช่ว่าเธอกินไม่ได้ เธอกินผัก ผลไม้ แต่ไม่กินเนื้อสัตว์

นี่คงไม่ใช่… อาการของคนท้องหรอกใช่ไหม?

หลังจากที่ฟู่สือถิงพูดจบ ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็ตกตะลึง

ไมค์ไม่คิดว่าเขาจะเดาได้เร็วขนาดนี้ นั่นทำให้ตัวเขากังวลมาก

“ฉินอันอันไม่ได้ท้อง” ไมค์พูดอย่างจงใจ

ฉินอันอันรู้สึกเหมือนกำลังนั่งอยู่บนเข็มหมุด

เธอไม่ได้มองฟู่สือถิง แต่เธอสัมผัสได้ถึงสายตาคมปลาบของเขาที่มองมายังใบหน้าของเธอ

เธอโกหกได้เหมือนไมค์ แต่เธอพูดไม่ออก

เพราะการยืนยันเรื่องนี้มันง่ายเกินไป

เธออธิบายไม่ได้ว่าทำไมเธอถึงอาเจียน อีกทั้งเธอยังอธิบายไม่ได้ว่าทำไมเธอไม่ยอมกินซี่โครงที่เขาคีบมาให้

เขาเป็นคนขี้สงสัย และคราวนี้เธอไม่สามารถหลอกเขาได้

เธอหยิบกระเป๋าแล้วลุกขึ้นยืน

ทุกคนมองเธอ

ไม่รู้ว่าเธอจะทำอะไร

หลังจากที่เธอยืนขึ้น ฟู่สือถิงก็ยืนขึ้นเช่นกัน

เขาเดินไปหาเธอ พลางจับข้อมือของเธอแล้วพาเธอออกจากห้องจัดเลี้ยง

หลีเสี่ยวเถียนที่กำลังดื่มฉลองอยู่เห็นทั้งสองคนออกไปจึงเข้ามาถามทันทีว่า “ทำไมพวกเขาถึงออกไปล่ะ? เกิดอะไรขึ้น?”

ไมค์เงยหน้ามองหลีเสี่ยวเถียน “หลีเสี่ยวเถียน คุณรู้เรื่องที่ฉินอันอันท้องมานานแล้วหรือยัง?”

ดวงตาของหลีเสี่ยวเถียนเริ่มกระพริบถี่

เฮ่อจุ่นจือดูตกใจ “ฉินอันอันท้อง! นี่มันน่าตื่นเต้นมาก! พวกคุณทุกคนรู้กันหมดแล้วเหรอ? พี่สือถิงรู้ไหม?”

ไมค์เลิกคิ้ว “คุณคิดว่ายังไงล่ะ?”

เฮ่อจุ่นจือถูมือ “ฮ่าฮ่าฮ่า! มันดีมากไม่ใช่เหรอ?! ทำไมพวกคุณดูไม่ดีใจเลย?”