บทที่ 462

เธอโกรธเขามาก “แล้วถ้าเกิดเด็กแท้งเองล่ะ?”

คำถามที่เธอถามกลับมาทำให้เขารู้สึกเหมือนมีอะไรติดอยู่ในลำคอจนพูดไม่ออก

“เด็กคนนี้อายุไม่ถึงสามเดือนด้วยซ้ำ ซึ่งยังไม่พ้นระยะปลอดภัย! ถ้าทำให้โกรธทุกวัน รับรองไม่รอดแน่” เธอมองท่าทางตกตะลึงของเขาแล้วสัมผัสได้ถึงความสุขจากการแก้แค้นที่ประสบความสำเร็จ

ริมฝีปากบางของเขาขยับ แต่สุดท้ายเขาก็ไม่พูดอะไรออกมา

เขาคิดถึงหน้าตาสิ้นหวังของเธอในโรงพยาบาลเมื่อสักครู่นี้

เขาไม่ควรทำให้เธอโกรธอีก

เพราะก่อนหน้านี้เธอมีโอกาสแอบไปทำแท้งแต่กลับไม่ทำ

เธออดทนต่ออาการแพ้ท้องในช่วงต้นของการตั้งครรภ์อันเจ็บปวดอย่างเงียบ ๆ จนน้ำหนักลดลงไปมาก เธอไม่ได้อยากจะทำแท้ง แต่เธออยากจะคลอดลูกออกมา!

อารมณ์ของเขาค่อย ๆ สงบลง

ในขณะเดียวกัน อารมณ์ของฉินอันอันก็ค่อย ๆ สงบลงด้วยเช่นกัน

เธอเปิดโทรศัพท์และเห็นข้อความจากไมค์ หลีเสี่ยวเถียนและจิ้นซือเหนียน

เธอตอบพวกเขาทีละคนว่าเธอปลอดภัยดี

หลังจากนั้นไม่นาน รถก็ขับเข้าไปในวิลล่าริมทะเล

สุดท้ายรถก็มาหยุดที่ประตูวิลล่าของฉินอันอัน

เมื่อรถถูกปลดล็อค เธอก็เปิดประตูแล้วก้าวลงจากรถไป

ฟู่สือถิงก็ลงจากรถมาด้วย

“คุณลงมาทำอะไร? กลับไปซะ!” ฉินอันอันถือกระเป๋าของตัวเองพลางมองเขาจากระยะไกลโดยรักษาระยะห่าง

ฟู่สือถิง “เรามาคุยกันเถอะ”

“จะคุยอะไรอีก? มีอะไรให้คุย?”

เธอเหนื่อยล้าจากการทะเลาะกับเขาเมื่อครู่

ตอนนี้เธออยากนอน

แต่เขากลับยืนตัวตรงที่ทางเข้ารอให้เธอเปิดประตู

เธอเดินไปเปิดประตูให้เขาแล้วเดินเข้าไปข้างใน

เขาเดินตามเธอไปทีละก้าว