บทที่ 47

เขารู้สึกเหมือนกลายเป็นตัวตลก

‘ทำไมเธอถึงไม่อยากให้เพื่อนของเธอเห็นเธอ?’

‘เธออายที่มากับเขาเหรอ?’

หลังจากนั้นไม่นานคอนเสิร์ตก็เริ่มขึ้น

ฉินอันอันค่อย ๆ ผ่อนคลายลง

โชคดีที่พวกเขาไม่ได้พบกับหลีเสี่ยวเถียน

ฉินอันอันไม่รู้ว่าหลีเสี่ยวเถียนนั่งอยู่ตรงไหน

เธออยากจะหันกลับไปมองจริง ๆ แต่ความมีเหตุผลก็ควบคุมแรงกระตุ้นของเธอเอาไว้

หลีเสี่ยวเถียนนั่งอยู่ที่แถวที่ห้าพร้อมกับเพื่อนอีกคน

“ใครนั่งอยู่แถวแรกบ้าง มีที่นั่งตั้งมากมาย แต่นั่งกันอยู่แค่สามคน วิเศษจริง ๆ!” หลีเสี่ยวเถียนกระซิบบ่นกับเพื่อนของเธอ

เพื่อนของเธอลองวิเคราะห์สถานการณ์ "คงเป็นพวกเศรษฐีมั้ง! ขนาดที่นั่งของพวกเรายังราคาเป็นพันเลย แล้วแถวแรกจะแพงขนาดไหน?! ดูก็รู้แล้วว่าพวกเขาจองไว้ทั้งแถว ดูคนตรงกลางสิ มองจากด้านหลังยังรู้เลยว่าเขารวย ผู้หญิงทางซ้ายของเขาน่าจะเป็นลูกสาวหรือไม่ก็คนรักของเขา และชายร่างกำยำทางด้านขวาต้องเป็นบอดี้การ์ดของเขาแน่”

หลีเสี่ยวเถียนรู้สึกว่าการวิเคราะห์ของเพื่อนเธอสมเหตุสมผลมาก

“ผู้หญิงทางซ้ายคล้ายเพื่อนสนิทของฉันเลย!” หลีเสี่ยวเถียนพึมพำขณะที่จ้องแผ่นหลังของฉินอันอัน

เพื่อน "ดูจากด้านหลังก็รู้แล้วเหรอ?"

"ไม่อย่างนั้นจะเรียกว่าเพื่อนสนิทได้ยังไงล่ะ?!" ยิ่งหลีเสี่ยวเถียนมองเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าแผ่นหลังของผู้หญิงคนนั้นคล้ายกับของฉินอันอันมากขึ้นทุกที

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วแอบถ่ายรูปคนในแถวแรกเอาไว้

“หยุดถ่ายได้แล้ว! เธอถ่ายรูปในคอนเสิร์ตไม่ได้นะ!” เพื่อนเธอถอนหายใจ “ถ้าสงสัยมากขนาดนั้นก็ลุกไปดูเลยสิ!”

"ช่างมันเถอะ คอนเสิร์ตกำลังจะเริ่มแล้ว" หลีเสี่ยวเถียนส่งรูปถ่ายให้ฉินอันอันขณะที่เธอพูด

โทรศัพท์มือถือของฉินอันอันสั่นอยู่ในกระเป๋าของเธอ

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเห็นข้อความจากหลีเสี่ยวเถียน : อันอัน ดูผู้หญิงในรูปสิ หลังของหล่อนเหมือนของเธอเลย ว่าไหม?

หัวใจของฉินอันอันเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก

เธอย่อตัวลงบนเก้าอี้โดยไม่รู้ตัว…

ฟู่ซื่อถิงเห็นเช่นนั้นจึงหันไปมองข้างหลัง

หลังจากที่หลีเสี่ยวเถียนเห็นหน้าของเขาเธอก็รู้สึกตื่นเต้นมากจนแทบจะลืมหายใจ

“ให้ตายเถอะ! หล่อมาก!”