บทที่ 470

ด้วยกลัวว่าพวกเขาจะไม่เข้าใจ อิ๋นอิ๋นจึงกล่าวเสริมว่า “พี่ชายของฉันมอบสิ่งนี้ให้กับอันอัน”

ฉินอันอันปิดกล่องของขวัญและเงยหน้าขึ้นมองฟู่สือถิง “นี่คุณหมายความว่ายังไง?”

สงครามกำลังจะปะทุขึ้น

ไมค์พาอิ๋นอิ๋นและลูกทั้งสองออกไปทันที

ถ้าลูกเห็นพ่อแม่ทะเลาะกันจะส่งผลต่อสุขภาพกายและสุขภาพจิตของพวกเขา

หลังจากที่อิ๋นอิ๋นถูกดึงออกไป เธอก็อธิบายให้รุ่ยลากับเสี่ยวหานฟังทันที “พี่ชายของฉันซื้อของขวัญให้อันอัน แต่ฉันซื้อของขวัญให้เธอสองคน! เธอสองคนต้องรับมันไว้ด้วยนะ!”

รุ่ยลาพูดว่า “อืม” และเริ่มเปิดของขวัญด้วยมือเล็ก ๆ ของเธอ

เสี่ยวหานมองเข้าไปในห้องนั่งเล่นหลายครั้ง

“พี่หาน ไม่ต้องกังวลหรอก! ตอนนี้แม่กำลังตั้งท้องลูกของคนห่วยอยู่ คนห่วยนั่นไม่ทำร้ายแม่หรอก!” ไมค์ปลอบใจ “ลุงจะพาพวกเธอออกไปเที่ยวข้างนอก!”

เสี่ยวหาน “ผมไม่ไปครับ” เขายังคงกังวลเรื่องแม่ของเขา

อิ๋นอิ๋นจับมือเสี่ยวหาน “พวกเธอออกไปเที่ยวกันเถอะ! พี่ชายของฉันไม่ทำร้ายอันอันหรอก วันนี้ตอนที่เขาเลือกของขวัญให้อันอัน เขาแทบอยากจะซื้อทุกอย่างให้อันอันเลย เขารักอันอันมากเลยนะ!”

เสี่ยวหานขนลุกกับคำพูดเหล่านี้!

ฟู่สือถิงจอมห่วยคนนี้ไม่ทำร้ายคนอื่นงั้นเหรอ?

เขาไม่เชื่อหรอก!

ภายในห้องนั่งเล่น

ฟู่สือถิงนั่งลงบนโซฟาตรงข้ามฉินอันอัน

ฉินอันอันปฏิเสธที่จะรับของขวัญซึ่งเป็นเรื่องที่เขาคิดไว้อยู่แล้ว

ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่บอกให้อิ๋นอิ๋นเป็นคนมอบของขวัญให้หรอก

ถ้าอิ๋นอิ๋นไม่โป๊ะแตก บางทีเธออาจจะรับไว้ก็ได้

“ฟู่สือถิง ของขวัญชิ้นนี้คงไม่ใช่เงินที่คุณให้เป็นการตอบแทนการตั้งครรภ์หรอกนะ?” เธอผลักของขวัญไปตรงหน้าเขา “ถ้างั้นจะเป็นอะไรไปได้ล่ะ?”

“ถ้าไม่มีเหตุผลอะไร ผมให้ของขวัญคุณไม่ได้เหรอ?”

“ในเมื่อไม่มีเหตุผล ทำไมคุณถึงให้ฉันล่ะ?” ฉินอันอันถามกลับ

“การที่อิ๋นอิ๋นมอบของขวัญให้กับลูกสองคนของคุณ เธอก็ไม่มีเหตุผลอะไรเหมือนกัน”

ฉินอันอัน “คุณไม่ใช่อิ๋นอิ๋น และฉันก็ไม่ใช่เด็กอายุห้าขวบ”