บทที่ 472

เซิ่งเป่ยนั่งลงบนเก้าอี้และตั้งใจฟังเขา

“สือถิง นายถูกบังคับให้คบกับเสิ่นอวี๋ก็จริง แต่นายไม่ได้ทำเพื่อฉินอันอัน แต่เพื่ออิ๋นอิ๋น” เซิ่งเป่ยพูดแทงใจดำ “ฉินอันอันยังไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของนายกับอิ๋นอิ๋น ดังนั้นการที่เธอโกรธก็พอเข้าใจได้”

ดวงตาลึกล้ำของฟู่สือถิงขยับเล็กน้อย “นายคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับอิ๋นอิ๋นคืออะไร?”

เซิ่งเป่ยหัวเราะเบา ๆ “นายอยากให้ฉันเดาจริง ๆ เหรอ?”

“ฉันรู้ว่านายเดาถูก” ฟู่สือถิงพูดน้ำเสียงหนักแน่น “นายรู้จักฉัน”

“งั้นนายโกรธที่ฉินอันอันไม่เชื่อใจนายมากพองั้นเหรอ?” เซิ่งเป่ยรู้สึกว่าถ้าการเดาของตัวเองถูกต้อง ความสัมพันธ์ของเขากับฉินอันอันอาจจะแย่ลงกว่าเดิม

“หรือว่าปัญหายังไม่ชัดเจนพอ?” ฟู่สือถิงถามกลับ

เซิ่งเป่ยลูบคาง “สือถิง ไม่ใช่ทุกคนที่ใจเย็นและมีเหตุผลเหมือนนาย อีกอย่าง ความรักก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ปีที่แล้วนายก็อิจฉาไมค์เหมือนกัน ตอนนั้นนายไม่ได้ใจเย็นเหมือนตอนนี้”

ฟู่สือถิงหรี่ตาและน้ำเสียงของเขาก็อ่อนลง “ฉันทำให้ทุกอย่างแย่ลงเอง”

“ไม่ใช่แน่นอน!” เซิ่งเป่ยเห็นว่าเขาเศร้า จึงพูดว่า “อิ๋นอิ๋นเป็นน้องสาวของนายใช่ไหม? ฉินอันอันอาจเดาเรื่องนี้ไม่ได้ เพียงแต่ว่านายไม่ได้บอกเธอให้ชัดเจน ดังนั้นเธอจึงไม่แน่ใจ สิ่งที่คนคนนึงสนใจก็ง่ายที่จะคิดถึงด้านที่ไม่ดี”

ความเจ็บปวดปรากฏบนใบหน้าของฟู่สือถิง

“สือถิง ทุกคนมีความลับที่ไม่อยากบอกคนอื่น นายไม่ผิดหรอก และฉินอันอันก็ไม่ผิดเหมือนกัน นายทั้งสองคนแค่ไม่เหมาะสมกัน” เซิ่งเป่ยปลอบใจ “บางทีมันอาจจะแรงไปหน่อยที่ฉันพูดแบบนี้ แต่เห็นนายทำเพื่อเธอขนาดนี้ ฉันคิดว่ามันไม่คุ้มค่ากับความเจ็บปวด ทุนจมที่นายเสียไปมันสูงเกิน ถ้านายไม่รีบถอนตัวตั้งแต่ตอนนี้ ต่อไปจะยากกว่านี้นะ”

ฟู่สือถิงยกคิ้วเล็กน้อย “ตอนนี้เธอตั้งท้องลูกของฉันแล้ว นายจะให้ฉันถอนตัว?”

เซิ่งเป่ยกระแอม “ไม่ใช่ ฉันอยากให้นายเลิกสนใจเธอ เธอเป็นหมอและเธอรู้วิธีดูแลตัวเอง เมื่อเธอคลอดลูก นายก็เอาเด็กมาแล้วตัดขาดกับเธอ”

ฟู่สือถิงฟังข้อเสนอแนะของเขาและจมลงในความคิด

บางทีเซิ่งเป่ยอาจจะพูดถูก

ถ้ายังพัวพันกันต่อไป เขาก็จะต้องทนทุกข์ทรมาน ฉินอันอันก็เช่นกัน

ถ้าฉินอันอันให้กำเนิดลูกเขาได้สำเร็จ เขาจะปล่อยเธอเป็นอิสระเพื่อเป็นการตอบแทนเธอ

......

ณ โรงแรมห้าดาวในเมืองนี้