บทที่ 474

เมื่อรู้ว่าไม่สามารถปิดบังได้ โจวจื่ออี้ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องบอกความจริง “วันนี้เธอไปหาหวังหว่านจือ เธอถูกบอดี้การ์ดของหวังหว่านจือผลักจนล้มลงครับ”

เช้านี้โจวจื่ออี้บอกเขาว่าผู้ช่วยของหวังหว่านจือเป็นคนทำเรื่องการค้นหามาแรง

หลังจากที่เขารู้เรื่องนี้ เขาก็วางแผนไปหาหวังหว่านจือ

คิดไม่ถึงว่าฉินอันอันจะเป็นคนไปหาก่อน

โจวจื่ออี้ถือโทรศัพท์ ฟังเสียงหายใจแรงของเขาและพูดอย่างประหม่า “ประธาน เหตุการณ์นี้เป็นอุบัติเหตุ อย่าตำหนิฉินอันอันเลย…เธอก็ไม่อยากให้เกิดอะไรขึ้นกับเด็ก… ตอนนี้เธอคงเสียใจ คุณไปแล้ว อย่าเพิ่งโทษเธอ…”

ฟู่สือถิงวางสาย

เนื่องจากโจวจื่ออี้อยู่กับไมค์ เขาจึงมีความคิดที่เบี่ยงเบน

เขาใส่ใจเด็กคนนั้น แต่เขาไม่สนใจความปลอดภัยของฉินอันอัน

ถ้าระหว่างฉินอันอันและลูก เขาเลือกได้เพียงอย่างใดอย่างหนึ่ง เขาเลือกฉินอันอันแน่นอน

จินจือกรุ๊ป

หลังจากที่เสิ่นอวี๋ได้ยินเรื่องความขัดแย้งระหว่างหวังหว่านจือและฉินอันอัน เธอก็รีบไปหาทันที

“หวังหว่านจือ นี่เป็นแผนที่คุณบอกฉันเหรอ?” เสิ่นอวี๋อดกลั้นมาสองวันแล้ว และตอนนี้เธอก็พูดทั้งหมดในคราวเดียว “คุณไม่มีทางอื่นนอกจากเปิดเผยเรื่องลูกของเธอแล้วเหรอ?!”

หวังหว่านจือเหลือบมองเสิ่นอวี๋ “คุณรู้ผลกระทบของผู้ประกอบการต่อธุรกิจไหม? การเปิดเผยลูก ๆ ของเธอเป็นเพียงแง่มุมเดียว เหตุผลหลักคือการทำให้เธอเสื่อมเสีย!”

“การมีลูกนอกสมรสถือเป็นเรื่องอื้อฉาวไหม? ตอนนี้เราอยู่ในยุคไหนแล้ว?” เสิ่นอวี๋แสดงสีหน้าเหลือเชื่อ

“เธอไม่เข้าใจหรอก ลูกค้าส่วนใหญ่ที่ซื้อผลิตภัณฑ์ของเรามีอายุมากกว่าสี่สิบปีทั้งนั้น…”

“ฉันไม่ต้องการฟังการวิเคราะห์ของคุณ! คุณรู้ไหมว่าลูกสองคนของฉินอันอันเป็นลูกของฟู่สือถิง?!” เสิ่นอวี๋กล่าวด้วยความโกรธ “ถ้าฟู่สือถิงรู้เรื่องนี้ คุณคิดว่าเขาจะยืนเคียงข้างฉินอันอันไหม?”

หวังหว่านจือสีหน้าสงบ “ฉันเดาออก เด็กน้อยคนนั้นหน้าเหมือนฟู่สือถิงมาก บางทีฟู่สือถิงอาจรู้ว่าเด็กสองคนนั้นเป็นลูกของเขา และอาจจะฟ้องฉินอันอันเรื่องการดูแลลูก?! การที่ฉินอันอันกลัวฟู่สือถิงรู้ เธอจะต้องมีเหตุผลที่เธอกลัวแน่ ๆ!”

คำตอบของหวังหว่านจือทำให้เสิ่นอวี๋ยกมือขึ้นถูขมับ

ขอแค่อย่าตื่นตูมเองก็พอ

“ไมค์ที่อยู่กับฉินอันอันเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านคอมพิวเตอร์” ใบหน้าของหวังหว่านจือซีดเผือด “เขาทำแผนเดิมพัง และถูกเขาจับได้ ถึงฉันจะตัดความสัมพันธ์ได้ แต่ฉันไม่สามารถใช้เล่ห์เหลี่ยมนี้ได้อีก”

หลังจากที่หวังหว่านจือพูดจบ โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น

ทันทีที่เธอรับสาย เสียงร้องขอความช่วยเหลือของบอดี้การ์ดก็ดังมาจากอีกฝั่งของโทรศัพท์ “คุณหวัง! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”