บทที่ 476

เธอมองแผ่นหลังที่เหยียดตรงของเขาและรู้สึกอึดอัดใจ

“ฟู่สือถิง ไม่ว่าจะสามารถช่วยชีวิตเด็กคนนี้ได้หรือไม่ หวังว่าคุณจะรู้ใจตัวเอง ตราบใดที่ยังตั้งครรภ์ ก็มีความเสี่ยงที่จะแท้ง ไม่ใช่เด็กทุกคนที่จะเกิดมาได้อย่างราบรื่น”

เหตุผลที่เธอพูดแบบนี้ก็เพราะเธอมีลางสังหรณ์แปลก ๆ

ตั้งแต่ตอนที่รู้ว่าท้อง เธอก็มองโลกในแง่ร้ายมากมาตลอด

การตั้งครรภ์เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่เธอกำลังฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บ ถ้าไม่ใช่เพราะโชคช่วย ในสถานการณ์ปกติเด็กคนนี้คงไม่รอด

สิ่งใดที่ได้รับโดยบังเอิญสามารถหายไปได้ตลอดเวลา

คำพูดของเธอทำให้เขาเจ็บปวดหัวใจ

เขาหันกลับมาและมองตรงไปที่ใบหน้าของเธอ “คุณกำลังปลอบใจผมเหรอ? ใครบ้างที่ไม่รู้จักใจตัวเอง? เมื่อกี้คุณไม่ได้ลองใจเหรอ? ในเมื่อคุณไม่ต้องการให้เด็กคนนี้เกิดมาตั้งแต่แรก ก็ปฏิบัติต่อเขาเสมือนว่าเขาตายไปแล้ว”

เขาพูดจบก็รีบออกจากห้องผู้ป่วยทันที

หลังจากที่เขาออกไป ไมค์ก็ผลักประตูเข้ามาด้วยความสงสัย “ทำไมเขาออกไปเร็วขนาดนี้ล่ะ? คุยอะไรกัน? ฉันเห็นสีหน้าของเขาดูไม่ค่อยดี เขาคงไม่คิดว่าลูกจะจากไปแล้วจริง ๆ หรอกนะ?”

สายตาของฉินอันอันไม่ได้โฟกัส เธอสับสน “ไมค์ จริง ๆ แล้วสิ่งที่เขาทำกับฉัน...ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอก...ใช่ไหม?”

ไมค์วางมือบนสะโพกแล้วสูดหายใจ “เธอกำลังจุดประกายความรู้สึกเก่า ๆ ที่มีต่อเขาอีกครั้งเหรอ?”

ฉินอันอันหรี่ตาลง ขนตาสั่น “เมื่อกี้ที่นายบอกเขาว่าลูกไม่อยู่แล้ว เขาบอกให้ฉันดูแลตัวเองดี ๆ เขายังบอกอีกด้วยว่าต่อไปจะไม่บังคับให้ฉันมีลูกอีก”

ไมค์ “ตอนที่เขาทำไม่ดีกับเธอ เธอแค่คิดว่าเขาเป็นคนเลว ตอนนี้คนเลวคนนี้อ่อนโยนกับเธอนิดหน่อย แต่เธอกลับคิดว่าเขาดีกว่าคนดี ฉินอันอัน ฉันเป็นห่วงจริง ๆ ว่าเธอจะเป็นโรคสตอกโฮล์ม”

ฉินอันอันมองเขาด้วยสายตาเย็นชา

“เธอจ้องฉันทำไม? ฉันเตือนเธอว่าถึงแม้ตอนนี้เขาจะดีกับเธอ เธอก็ไม่ควรวางใจ” ไมค์ยกเก้าอี้ไปข้างเตียงแล้วนั่งลง “ฉินอันอัน ถือว่าฉันขอร้องเธอนะ ต่อไปเธอจะทำอะไรก็บอกฉันก่อนสักคำ! ถ้าลูกไม่อยู่แล้วจริง ๆ เธอไม่ร้องไห้ตายเลยเหรอ? ถึงเธอจะไม่ได้ท้อง ก็ไม่ควรบุ่มบ่ามไปหาหวังหว่านจือเลย! เธอต้องการฆ่าหล่อน หล่อนก็ต้องการที่ฆ่าเธอด้วยเหมือนกัน!”

ฉินอันอันยอมรับว่าวันนี้ตัวเองหุนหันพลันแล่นเกินไป

เธอตัดสินใจไปหาหวังหว่านจือชนิดปุบปับ

เธอทนต่อการกลั่นแกล้งนี้ไม่ได้จริง ๆ

“ตอนนั้นฉันน่าจะฟังนาย” จู่ ๆ เธอก็พูดขึ้น